what came first, the music or the misery?

[ ]

2008-05-26T01:57:00.004+03:00

"Η απόσταση δεν είναι κάτι που αναγνωρίζουμε και μετράμε με την παρατήρηση και μόνο, πολύ δε περισσότερο δεν είναι κάτι έξω απο εμάς[...]Αναπαριστά την επιθυμία μας να θέσουμε τον εαυτό μας σε σχέση με άλλα υποκείμενα, με άλλα αντικείμενα"

Κάπως έτσι λοιπον, τοποθετούμε τον εαυτό μας απέναντι/δίπλα/λιγότερο ή περισσότερο κοντα ή μακριά, σε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις ανάλογα με αυτά που επιθυμούμε, εφευρίσκοντας και τους ανάλογους αναπαραστατικούς μηχανισμούς για να το εκφράσουμε.

Κι όταν η επιθυμία μικραίνει όλο και πιο πολύ, η απόσταση αντιστρόφως ανάλογα όλο και μεγαλώνει, μέχρι που δεν μπορεί καν να χωρέσει μέσα σε ένα top5.

1.
2.
3.
4.
5.

προς σπίτι Νο.5

2008-04-09T02:20:00.006+03:00

[Τι θα πει "ενοικώ μια κάμαρα"; Όταν "ενοικείς έναν τόπο", τον οικειοποιείσαι; Τι θα πει "οικειοποιούμαι έναν τόπο"; Απο ποιό σημείο και μετά ένας τόπος γίνεται πραγματικά δικός σου; Μήπως απο τη στιγμή που θα πλύνεις τα τρία ζευγάρια κάλτσες σου σε μια ροζ πλαστική λεκάνη; Μήπως απο τη στιγμή που θα ζεστάνεις μακαρόνια στο γκαζάκι; Απο τη στιγμή που θα έχεις χρησιμοποιήσει όλες τις παράταιρες κρεμάστρες της ντουλάπας; Ή απο τη στιγμή που θα καρφιτσώσεις στον τοίχο μια παλιά καρτ-ποστάλ με το "Όνειρο της Αγίας Ούρσουλας" του Carpaccio; Μήπως απο τη στιγμή που θα έχεις ζήσει εκεί μέσα το άγχος της αναμονής ή τις κορυφώσεις του πάθους ή το μαρτύριο του πονόδοντου; Ή μήπως όταν έχεις πια κρεμάσει τις κουρτίνες κι αλλάξεις την ταπετσαρία και τρίψεις το παρκέ;]
Georges Perec, Χορείες Χώρων

Αναρωτιέμαι...
πόσα δωμάτια μπορούν να γίνουν "το δωμάτιο σου", πόσα σπίτια "το σπίτι σου", πόσες γειτονιές " η γειτονιά σου".
Πότε "το σπίτι" σταματάει να είναι "σου" και είναι απλά "σπίτι".
Πότε αποσυνδέεται απο τους γύρω ανθρώπους, δρόμους, κτίρια, περιοχή και γίνεται απλά "ένα σπίτι" που βρίσκεται "εδώ".
Ενώ έχεις ήδη μάθει που βρίσκεται η ΔΕΗ και ΟΤΕ και ο Παπαγεωργίου σταματάει να "δίνει ρέστα" και γίνεται Σκλαβενίτης.

Όταν τα "σπίτια σου" χωρέσουν σε ένα top5, είναι ίσως ένα καλό σημείο να σταματήσεις.
Να σταματήσεις να μετράς τα χρόνια που περνάνε, παρατηρώντας το πράσινο του καναπέ να ξεβάφει.
Να σταματήσεις να συνειδητοποιείς τις αλλαγές στη ζωή σου σύμφωνα με τις αφίσες που ξεκολλάς μια για πάντα και απο τις καινούργιες που ενδεχομένως βάζεις στη θέση τους.

Είναι καιρός για καινούργιο καναπέ.

01. The Smiths - There is a light that never goes out
02. Λένα Πλάτωνος - Μετακόμιση
03. Califone - Spider's house
04. Sebastien Schuller - Tears coming home
05. Holly Golightly - There is an end

The beat goes round and round..

2008-03-19T21:34:00.004+02:00

Πόσες εφηβείες δικαιούσαι, αν δε σε νοιάζει να πεθάνεις νέος;

"Ο χρόνος είναι άχρονος. Εσύ είσαι το ρολόι."

1. Radiohead - Jigsaw Falling into Place
2. Portishead - The Rip
3. Holy Fuck - Lovely Allen
4. Epic45 - I'm Getting Too Young For This
5. UNKLE - Mistress

[I made a mistake]

2008-03-02T22:19:00.002+02:00

Το να δοκιμάζεις είναι θεμιτό. Το να δοκιμάζεις να υπάρξεις μέσα σε διαφορετικές καταστάσεις και περιβάλλοντα, επίσης. Ακόμα κι αν κάνεις λάθος τελικά. Είναι καλά τα λάθη. Αρκεί να τα αντιλαμβάνεσαι σωστά και να μαθαίνεις απ'αυτά.
Κι ενώ ορισμένοι άνθρωποι αναλώνουν όλες τους τις δυνάμεις χτίζοντας άμυνες και ισορροπίες προκειμένου να μην τα επαναλάβουν, χάνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο και ενέργεια, υπάρχουν κι αυτοί που τελικά συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Κι έτσι, φτάνουν στο ίδιο ακριβώς σημείο με τους πρώτους.

1. Eels - Trouble with dreams
2. Of Montreal - A sentence of sorts in kongsvinger
3. Jack - My world versus your world
4. Blonde Redhead- Spring and by Summer fall
5. Blood Red Shoes - I wish I was someone better

These days...

2008-02-17T03:48:00.002+02:00

...οι αναμνήσεις απο το σχολείο ζωντανεύουν ξανά, με αγγλική προφορά και οι επιλογές περιορίζονται μεταξύ Α, B και C.
Μεγάλες άσπρες νιφάδες πάνω στο μαύρο παλτό, χιονοπόλεμος στους δρόμους του Ψυρρή, λουκουμάς πασπαλισμένος με ζάχαρη και χιόνι, τσουλήθρα στην Ερμού.
Σε ποιό μέρος ακριβώς βρισκόμαστε και για ποιά εποχή μιλάμε?
Η άνοιξη πάντως ήρθε απόψε απο τη Θεσσαλονίκη ήταν minimal και είχε γεύση απο γλιφιτζούρι κοκοράκι σαν αυτά που αγόραζα παλιά πριν απο το μάθημα των αγγλικών.

1. Monsieur Minimal- Love is a circle
2. Richard Hawley- Tonight the streets are ours
3. April March- While we're young
4. Yeasayer-2080
5. Andrew Bird - Imitosis

[in a picture that's fading]

2008-02-07T03:12:00.000+02:00

"Απο αυτό το κύμα των αναμνήσεων που πάει κι έρχεται, η πόλη βρέχεται σαν σφουγγάρι και φουσκώνει. Μια περιγραφή της Ζαίρας όπως είναι σήμερα θα μπορούσε να περιλαμβάνει όλο το παρελθόν της Ζαίρας. Η πόλη όμως δεν φανερώνει το παρελθόν της, το περιλαμβάνει όπς τις γραμμές ενός χεριού, γραμμένο στις γωνίες των δρόμων, στις γρίλιες των παραθύρων, στις κουπαστές των κλιμακοστασίων, στις αντένες των αλεξικέραυνων, στα κοντάρια των λαβάρων, το κάθε κομμάτι χαραγμένο με τη σειρά του απο γρατζουνίσματα, πριονίσματα, εγκοπές, βίαια χτυπήματα"

1. Abbie Gale- Contact improvisation
2. Matisse - Gas
3. Port-Royal - Deca-Dance
4. The Shocking Pinks - This aching deal
5. Stars- Romantic comedy

just numbers

2007-12-31T15:26:00.001+02:00

"..Prime numbers are what is left when you have taken all the patterns away. I think prime numbers are like life. They are very logical but you could never work out the rules, even if you spend all your time thinking about them."

2. Rolling Stones - Mother's Little Helper
3. Leonard Cohen - Dance me to the End of Love
5. Beatles - Eleanor Rigby
7. David Bowie - Lady Grinning Soul
11. Pulp - Happy Endings

[the last good day of the year]

2007-12-30T15:09:00.001+02:00

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, λίγο πολύ οι ίδιες διαδικασίες: επιστροφή στα "πάτρια εδάφη", οικογενειακές διαφωνίες, "οικογενειακά" γεύματα, σχολικές αναμνήσεις, παλιοί φίλοι, τοπικά κουτσομπολιά, γκρίνια, βαρεμάρα, κόκκινες και χρυσές μπάλες στο δέντρο και ευχές για να "φέρει" η νέα χρονιά αυτά που δεν "έφερε" αυτή που φεύγει, όλα τα καλά, τα καλύτερα.
Φέτος όλο αυτό μου φαίνεται απλά μια μικρή παρένθεση. Σε αντίθεση με τη μόνιμη χριστουγεννιάτικη-πρωτοχρονιάτικη μελαγχολία των περασμένων ετών και τις σκέψεις που πάντα προκαλούν όλα αυτά τα πρόσωπα και τα πράγματα απο το παρελθόν προσπαθώντας να συνδεθούν με το μέλλον, φέτος τα παρακολουθώ όλα απο μακριά. Χωρίς κανένα συναίσθημα. Ούτε θετικό, ούτε αρνητικό. Σα να έχει δημιουργηθεί ένα κενό ανάμεσα σε όλα αυτά, έχω μπεί μέσα και νιώθω ασφαλής. Ή καλύτερα, σα να βρίσκομαι πάνω σε ένα οριακό σημείο ανάμεσα σε ότι έκανα κ ένιωθα ως τώρα και σε ότι έχω μπροστά μου απο δω και μπρος.

Δεν μπορείς να μένεις ίδιος όταν όλα αλλάζουν.
Καμιά χρονιά δεν πρόκειται να "φέρει" καμία αλλαγή αν αυτή δε συμβεί μέσα μας. Καμιά κατάσταση δεν πρόκεται ν' αλλάξει αν δε θέλουμε εμείς. Αν δεν προσπαθήσουμε να δούμε τς πράγματα "αλλιώς". Ή όπως πραγματικά είναι.
Εγώ κάτι αρχίζω να ξεχωρίζω εκεί, πίσω απο τα φωτισμένα σπιτάκια της λίμνης...

1. Cousteau - Last good day of the year
2. Casiotone for the painfully alone - New year's kiss
3. The Smiths - There is a light that never goes out
4. Beirut - Elephant gun
5. Eels - Old shit/New shit

ηλιοστάσιο

2007-12-21T23:48:00.000+02:00

Για τη μικρότερη μέρα ή για τη μεγαλύτερη νύχτα;
Μία από τις αγαπημένες μου νύχτες ή μέρες του χρόνου, θα κάτσω απλά στο κρεβάτι, στο παλιό παιδικό δωμάτιο και θα μεγαλώσω κι άλλο.

01. Smashing Pumpkins - Behold! The Nightmare
02. M83 - Night
03. Migala - Noche Desde Un Tren
04. Logh - Yellow Lights Mean Slow Down, Not Speed Up
05. mum - Moon Pulls

5 για happy thoughts...

2007-12-12T00:32:00.001+02:00

...απο την εικονιζόμενη δεσποινίδα

1. Lightning Seeds - Pure
2. Eels - Old shit, new shit
3. Mum - Dancing behind my eyelids
4. Holly Golightly with Greenhorners - There is an end
5. Death Cab For Cutie - Soul meets body

Hang the dj, hang the vj..

2007-12-08T03:10:00.000+02:00

Αυτό δεν είναι με τίποτα τοπ πέντε. Ας πούμε ότι είναι σκέτο πέντε.

x. UNKLE - Rabbit in your Headlights
x. Air - How Does it Make you Feel?
x. Chemical Brothers - Believe
x. Four Tet - And Then Patterns
x. Lamb - B Line

Το αγαπημένο μου πάντως πρέπει να είναι αυτό. 'Η αυτό; 'Η μήπως αυτό;
Δε ξέρω..

[video killed the radio star]

2007-12-04T13:52:00.000+02:00

5 αγαπημένα videoclips

1. Mum-Weeping Rock, Rock
2. Califone-Spider's House
3. Στερεο Νόβα-3000 μέρες
4. Massive Attack-Protection
5. Kruder&Dorfmeister-Sofa Rockers(remix)

me and you and everyone we [don't] know

2007-12-02T02:53:00.000+02:00

5 για μια άσχημη μέρα:

1. Interpol- Pioneer to the falls
2. Of Montreal- Heimdalsgate like a promethean curse
3. Long Blondes- Weekend without makeup
4. Calexico- Alone again or
5. Bjork- Bachelorette

bitte zuruckbleiben

2007-11-30T01:37:00.000+02:00

Aναρωτιέμαι πολλές φορές αν, προσπαθώντας να κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη,
τελικά την κάνουμε πιο δύσκολη.
Αν, προσπαθώντας εξ'αρχής να θέσουμε όρια σε καταστάσεις,
βοηθάμε πραγματικά τον εαυτό μας.
Αν, νομίζοντας οτι αποφεύγουμε καταστάσεις που απαιτούν "προσπάθεια" και "θυσίες", καταβάλουμε τελικά μεγαλύτερη "προσπάθεια" και"θυσιάζουμε" πιο πολλά...
Είναι τα πράγματα απλα και ξεκάθαρα; Ή είναι πολύπλοκα και μπερδεμένα;
Yπάρχει μια αλήθεια; Ή πολλές;

...κι απ'το ταξίδι της φάλαινας είμαστε ακόμα τόσο μακριά...

Αναρωτιέμαι...οι σχέσεις των ανθρώπων είναι κάτι τόσο δύσκολο
εξ'ορισμού ή εμείς- ή έστω κάποιοι απο εμας- τις έχουμε κάνει
να ειναι ετσι;

...πέντε για να ταξιδέψεις απο το Μόναχο πίσω στην Αθήνα

1.Μidnight juggernauts- Ιnto the galaxy
2.Gravenhurst- Velvet Cell
3.The field mice- Sensitive
4.Jack- My world versus your world
5.The amazing pilots- The price of winter

time takes a cigarette, puts it in your mouth..

2007-11-01T18:04:00.000+02:00

Μάλλον ο βασιλικός μου δε θα αντέξει για πολύ ακόμα το σκοτάδι και το κρύο..

..πέντε για μια άσχημη μέρα:

1. Air - Empty House
2. Meanwhile, Back in Communist Russia... - Delay-Decay-Attack
3. Raining Pleasure - Rainsong 55
4. Telstar Ponies - Shizuka
5. David Bowie - Rock 'n Roll Suicide

Scandinavian Feelings

2007-09-11T13:30:00.000+03:00

Πάντα θα βρίσκεις μια δικαιολογία για να μη ζεις τη ζωή σου διάβαζα πριν από τρεις εβδομάδες στο αεροπλάνο, και από εκείνη τη στιγμή, ακούω μέσα μου, ξανά και ξανά, την ίδια φράση, πάντα θα βρίσκεις μια δικαιολογία για να μη ζεις τη ζωή σου. Και όλα αυτά που σκέφτεσαι τις νύχτες που δεν μπορείς να κλείσεις μάτι, που θα μπορούσε να σου έχει πει ο καλυτερός σου φίλος, η παιδική σου αγάπη, ένας ψυχίατρος, η μάνα σου -δεν έχει σημασία ποιός- ξαφνικά αποκτούν νόημα, μπαίνουν σε μια σειρά, και παρελάζουν περήφανα πίσω από την ίδια φράση, πάντα θα βρίσκεις μια δικαιολογία για να μη ζεις τη ζωή σου.

Όσο πιο αργά το χωνέψεις, τόσο πιο τραγικό είναι.

Μπορείς να είσαι αισιόδοξος (έχουμε όσες ακριβώς ευκαιρίες δίνουμε εμείς στον εαυτό μας..)

01. Suede - Everything will Flow
02. Radiohead - Optimistic
03. Στέρεο Νόβα - Ηλίθια Αστεία

..και μπορείς να είσαι και απαισιόδοξος (μερικά πράγματα έπρεπε να γίνουν τη στιγμή που ήταν να γίνουν)

04. Archive - Meon
05. Tricky - Bury the Evidence

If we cannot see[ο τίτλος]

2007-08-19T16:21:00.000+03:00

5 σκέψεις πηγαίνοντας προς το καράβι, χθες βράδυ

1.Θα ήθελα βγαίνοντας το πρωί απο το καράβι, να μπω στο λεωφορείο για Πάτρα και να γύριζα στο σπίτι της οδού Μακεδονίας.
2.Αλλά να γύριζε ο χρόνος 2-3 χρόνια πίσω...
3.Ίσως η αλλαγή της χρονιάς λανθασμένα τοποθετήθηκε στην πρώτη μέρα του Γενάρη. Ισως σωστότερο θα ήταν ο χρόνος να αλλάζει την πρώτη του Σεπτέμβρη, μετά απο όλους εκείνους τους καλοκαιρινούς "απολογισμούς" της χρονιάς που πέρασε.
4.Είχα κι εγώ ένα βασιλικό. 'Οταν κινδύνευε να ξεραθεί επειδή τον παραμελούσα, προσφέρθηκες να τον ποτίζεις. Σε άφησα κι έτσι σιγά σιγά σώθηκε κι αυτός. Τα φυτά θέλουν περιποίηση.'Οπως και οι άνθρωποι. Κυρίως όμως πρέπει να θέλουν να δέχονται την περιποίηση. Και να ζητάνε και κανένα δανεικό ποτιστήρι απο κανέναν άλλο.
5.Μάλλον είμαι απο αυτούς τους λίγους που μισούν το καλοκαίρι. Μου τη σπάνε πάρα πολύ τα τζιτζίκια. Ούτε καν μουσική δεν ακούω το καλοκαίρι! Αυτό όμως το καλοκαίρι θα κλείσει με κρύο και βροχή. Απο αύριο το πρωί Berlinluft macht frei!

λυπεί ο τίτλος

2007-08-18T03:56:00.001+03:00

Κοιτάω τον βασιλικό μου. Είναι μέρες που ξεχνάω να τον ποτίσω, ή να τον βάλω στη σκια όταν τον χτυπάει αισχρά ο ήλιος. Και μετά αισθάνομαι σκατά και πείθω τον εαυτό μου ότι δεν θα το αφήσω να ξανασυμβεί. Αλλά ξανασυμβαίνει. Ίσως να φταίει που δε μυρίζει τόσο έντονα πια. Ίσως να φταίει η κουρασμένη μου όσφρηση. Όμως σήμερα, ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, φύσηξε λιγάκι, και έφτασε στη μύτη μου ανεπαίσθητα η μυρωδιά του. Ο βασιλικός είναι εκεί, στο περβάζι. Το νερό είναι παντού.

Τα φυτά θέλουν περιποίηση, πόσο μάλλον οι άνθρωποι.

1. Bang Gang - There was a Whisper
2. Blonde Redhead - For the Damaged
3. Barry Adamson - Can't get Loose
4. Στέρεο Νόβα - Ένα Κλεμμένο Ποδήλατο
5. Zero 7 - Today

[Random Summer]

2007-08-11T01:45:00.000+03:00

Βράδυ. Επιστροφή στο σπίτι ακολουθώντας άλλη διαδρομή. Από την πλευρά της μαρίνας. Αφήνεις πίσω τα κεντρικά σημεία με καφετέριας και εστιατόρια, βγαίνεις στο δρόμο λίγο πάνω απο τη θάλασσα και όλα ηρεμούν και ησυχάζουν. Απόψε δεν κουνιέται ούτε φυλλαράκι. Αλλά αυτή η ζέστη και η υγρασία που σε άλλες περιπτώσεις-στην Αθήνα ή στην Πάτρα- σε κάνει να ιδρώνεις ασταμάτητα απο πάνω ως κάτω και να μην μπορείς ν'αναπνεύσεις, εδώ απλώνεται απαλά πάνω στο δέρμα, στα αυτοκίνητα και στο δρόμο, κάνει τα πάντα να γυαλίζουν μέσα στο σκοτάδι σα να τους περνάει ένα ειδικό φίλτρο ηρεμίας και σιωπής. Η ανάσα δε σταματάει, τη σταματάς για ν'ακούσεις και τον πιο ανεπαίσθητο ήχο της θάλασσας.
Έξω απο την πόρτα του διπλανού σπιτιού είναι ξαπλωμένη η γάτα της γειτονιάς αγκαλιά με τα τρία της γατάκια και κοιμούνται ήσυχα.
Απο το μπαλκόνι βλέπω 6 μικρά άσπρα φωτάκια που κινούνται αργά μέσα στη θάλασσα. 6 βάρκες έχουν βγει για ψάρεμα. Οτιδήποτε άλλο, απο εδώ, δεν είναι ορατό...

1. Devics-Lost at sea
2. Mum-Weeping rock rock
3. Κ.Βήτα-Slowmot
4. Fiel Garvie-Airsong
5. Sigur Ros-Staralfur
και εκτάκτως
6.Mum-there is a number of small things
(για την τελευταία βάρκα)

κάτι

2007-07-30T01:33:00.000+03:00

Το περσινό καλοκαίρι μοιάζει πολλά χρόνια πίσω. Το φετινό δε θες, δε σ'ενδιαφέρει, δε νιώθεις οτι μπορείς να το μοιραστείς με κανέναν. Ο καιρός περνάει αλλά εξακολουθείς να νιώθεις μακριά απο πρόσωπα και καταστάσεις χωρίς να κατανοείς ακριβώς το γιατί.

Και παίρνεις δρόμο και συνεχίζεις να περπατάς και να περπατάς μέσα απο γνωστούς και άγνωστους δρόμους, ανάμεσα σε πολυκατοικίες ή πάνω σε γκρίζα βότσαλα, κοιτάς τα πόδια σου ξανά και ξανά, περιμένοντας-καλοκαίρι έφτασε πια-να συναντήσεις κάτι.
Κάτι...

1. Air-Alone in Kyoto
2. Mum-The ghosts you draw on my back
3. Blonde Redhead-In particular
4. Tindersticks-Before you close your eyes
5. Bjork-Play dead

ό,τι

2007-07-29T04:42:00.001+03:00

Δεν έχεις τι να αγαπήσεις, ακόμη κι όταν το αλκοόλ σε αδρανοποιεί, διαλύοντας τα πάντα γύρω σου.
Οι στίχοι των αγαπημένων τραγουδιών χασομερούν στο μυαλό σου, μη βρίσκοντας κάπου να περάσουν τη νύχτα.
Ξέρεις ότι το ίδιο ανεκπλήρωτο που θα σε βάλει σε λίγο για ύπνο, αύριο θα σε κάνει να μη θες να ξυπνήσεις ποτέ.

Και περιμένεις ακόμα, είναι καλοκαίρι, ίσως μια τσαλακωμένη μελαγχολία να τιμήσει ό,τι.
Ό,τι...

1. Interpol - Pioneer to the Falls
2. Blonde Redhead - Spring and By Summer Fall
3. Radiohead - You and Whose Army
4. Matisse - Gas
5. Σοφία Βέμπο - Πόσο Λυπάμαι

summer make good

2007-07-27T10:33:00.000+03:00

[αρπαχτή...]

2007-07-20T03:10:00.000+03:00

Η Πάτρα σε 5 διαδρομές

2007-07-06T01:23:00.000+03:00

1. Απο την Μακεδονίας στην Κωνσταντινουπόλεως. Περνώντας απο το φούρνο δίπλα στη στάση του λεωφορείου, απο το περίπτερο στην πλατεία Αγίας Λαύρας, κουβαλώντας φαγητά και πορτοκαλάδες Λούξ.

2. Απο την Αγία Σοφία στη Γεροκωστοπούλου. Περπατώντας πάντα κάτω απο τα πυκνά δέντρα της Κωνσταντινουπόλεως, συνήθως απο τη δεξιά πλευρά, με μουσική στ'αυτιά και συνηθισμένες στάσεις στην Εθνική της πλατείας Ολγας, στη γωνία Μαιζώνος και Αγίου Νικολάου για κανέναν γνωστό και σε κάποιο από τα περίπτερα της πλατείας Γεωργίου για προμήθειες.

3. Απο τη Μακεδονίας μέχρι το mare mare και τον ιστιοπλοικό. Χειμωνιάτικα μεσημέρια με ήλιο, ανοιξιάτικα απογεύματα με δροσιά και μουσική στ'αυτιά ή ζεστά καλοκαιριάτικα βράδια με παρέα.

4. Απο την Κωνσταντινουπόλεως στην Αγίας Σοφίας. Κάνοντας παρακάμψεις απο όλα τα κάθετα δρομάκια που περνάνε απο την Κιλκίς και καταλήγουν στη μέση της Αγίας Σοφίας, σε όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας.

5. Απο την Κωνσταντινουπόλεως μέχρι την Κανάρη και Ρήγα Φεραίου. Βιαστικά με ταξί ή περπατώντας αργά, τρώγοντας σάντουιτς απο τα everest. Απαραίτητη στάση στη βιτρίνα με την άσπρη γάτα λίγο πριν τη Γούναρη.

αστικές [μουσικές] αναπαραστάσεις; the end

2007-07-02T13:28:00.000+03:00

Δευτέρα βράδυ αργά, λεωφορείο για Πάτρα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Ζέστη, στομάχι κόμπος και ύπνος στο μπαλκόνι του Αντώνη.
Επόμενη μέρα, παράνοια δουλειάς και ζέστης, απο δωμάτιο σε δωμάτιο και απο σπίτι σε σπίτι προς αναζήτηση υπολογιστή και air condition για λίγη δροσιά. Κατάληξη στης Χρυσάνθης, Τρίτη βράδυ, Συμπεράσματα-Επίλογος-Περίληψη-Κείμενο Παρουσίασης μπρός πίσω, πίσω μπρός. Η ώρα περνάει, το μυαλό δε λειτουργεί πια, πλήρης πανικός και απογοήτευση. Τρελό ξέσπασμα και ο Αντώνης αναλαμβάνει να επαναφέρει την κατάσταση σε τάξη. Δίωρη συζήτηση και μέχρι τις 5 το πρωί ο επίλογος ολοκληρώνεται. Ελάχιστος ύπνος και το πρωί ξεκινά το τρέξιμο. Φωτογραφίες στο κεφάλαιο 3, τρέξιμο στο Πλαίσιο για μελάνια, ζέστη, πλατεία Γεωργίου-βρίσκομαι στην Πάτρα τελικά-πότε άνοιξε Starbucks εδώ;-Βότση, Αγίου Ανδρέου κι απο κει σπίτι Τρύφωνα για εκτυπωτή, σπίτι Χρυσάνθης, στήσιμο εκτυπωτή και laptop, τραμενζίνι με κοτόπουλο απο Salt and Sugar, η Ελισάβετ φτάνει απο Αθήνα και τελειώνουμε μαζί εισαγωγή-επίλογο και κείμενο παρουσίασης. Ελλη, Μαρίνα και Χρυσάνθη επιστρέφουν απο πανεπιστήμιο και καθένας αναλαμβάνει ένα ρόλο. Αντώνης και Τρύφωνας φωτογραφίες και λεζάντες στο τεύχος, Χρυσάνθη εκτύπωση, Μαρίνα και Έλλη βίντεο στο Premiere , Ελισάβετ κι εγώ κείμενο παρουσίασης και Powerpoint. Οι ώρες περνάνε, καφές, νερό, παγωμένο τσάι, διάλειμμα για γιογκα νίτρα("νιώσε οοολόκληρο το φυσικό σώμα.Παρακαλώ όχι ύπνς"), κλιματισμός ανοίγει και κλείνει, πόρτες το ίδιο. Ξημερώνει, 6:30 τελειώνουν οι εκτυπώσεις, γίνεται το εξώφυλλο, στις 7 τελειώνουν τα βίντεο και μπαίνουν στο powerpoint. Στις 8 ο Αντώνης πάει τα τεύχη για δέσιμο, εγώ κάνω πρόβα το κείμενο και στις 9 είμαστε στο ταξί για πανεπιστήμιο.
Γύρω στις 10:30 έχω σταματήσει να μιλάω και πίσω απο το απαραίτητο χειροκρότημα και τα θετικά σχόλια των καθηγητών, βλέπω ένα ένα χαμογελαστά πρόσωπα που έχουν κιόλας ξεχάσει την κούραση των προηγούμενων ωρών και χαμογελούν με ικανοποίηση όπως κι εγώ. Αντώνης, Μαρίνα, Έλλη, Ελισάβετ, Χρυσάνθη και Τρύφωνας, όλοι απο λίγο και όμως τόσο σημαντικό. Επειδή σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν μερικοί, οι φίλοι είναι για να κάνουν τα δύσκολα και δυσάρεστα, εύκολα και ευχάριστα.

Κυριακή και Flunk-On my balcony στο μπαλκόνι του Festos Palace. Για τις επόμενες 5 μέρες θα πάθω αμνησία και θα κολλήσω on my balcony.

καλοκαίρι

2007-06-24T23:54:00.000+03:00

Όταν μετράς τα χρόνια σε θερινά ηλιοστάσια..

1. Σαββόπουλος - Καλοκαίρι (στο παλιό παιδικό δωμάτιο, η αδερφή μου διαβάζει για πανελλήνιες, ΕΡΑ2, καλοκαίρι, λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι, καλοκαίρι)
2. Ξύλινα Σπαθιά - Ατλαντίς (Άρδας, ανύποπτα χρόνια, σου λέω δεν πρόκειται να το παίξουν στο live -τελικά μ'αυτό ξεκίνησαν και δε μπορούσα να το πιστέψω, μου χες πει πως θα ρθεις και ήρθες)
3. Nancy Sinatra & Lee Hazlewood - Summer Wine (Θεσσαλονίκη, εξεταστική, παγωμένος φραπέ σε τεράστιο ποτήρι, βιβλίο, κρεβάτι-μπαλκόνι-γραφείο-μπαλκόνι-μπαλκόνι-μπαλκόνι, βιβλίο, κρασί)
4. Black Heart Procession - The Old Kind of Summer (Σπάρτη, άγνωστα ξυρισμένα πρόσωπα, οικείο ταβάνι, ακουστικά, τι δουλειά έχω εγώ εδώ, every day goes by and every night the same..)
5. Koop - Summer Sun (χτες, intercity, 'καύσωνας', φοιτητές και εξεταστική: ξένοι, φαντάροι και μεταθέσεις: ξένοι, 'in the summer sun you always smile'..)

[5+5+5=28]

2007-06-19T13:24:00.000+03:00

5 δίσκοι

1. Mum-Summer make good
2. Bjork-Post
3. Donnacha Costello-Together is the new alone
4. Devastations-Coal
5. Abbie Gale-Family Life

5 κινήσεις που συνοψίζουν το ημερήσιο πρόγραμμα

1. Ανοίγω pc και scanner
2. Ανεβάζω παντζούρια
3. Φτιάχνω καφέ(φραπε sucks)
4. Κλείνω pc και scanner
5. Κατεβάζω παντζούρια

και 5 κεφάλαια

1. Αναπαράσταση και πόλη
2. Πόλη και μουσική
3. Αθήνα-Μουσική: παράλληλες διαδρομές
4. Οι Στέρεο Νόβα και η Αθήνα
5. Επίλογος

μας κάνουν πέμπτη 28 ιουνίου

[Ήταν αυτό που άκουγα ένας παράδοξος κομήτης...]

2007-06-13T03:14:00.001+03:00

...ή προιόν της παράξενης αχαρτογράφητης ζωής μας στην Ελλάδα των nineties;"

"Έπειτα τα τοπία: δυτικές συνοικίες, πόστερ των Smiths, ενισχυτές, κουτιά μπύρας, τα ποιήματα του Μάντελσταμ, δίσκοι απο το Μοναστηράκι, strawberry fields στη Λένορμαν, ταράτσες με θέα ακαλύπτους, πορνοσινεμά, χαράματα στην Ομόνοια, ζεστό γάλα, ζεστά φιλιά και όνειρα- τόσα όνειρα!"
(γιατί αυτή η φωτογραφία και αυτό το κείμενο του Τσαγκαρουσιάνου είναι απο τα πιο ωραία που έχω διαβάσει)

[alone is the new together pt2]

2007-06-11T22:59:00.000+03:00

1. Andrew Bird- Imitosis
2. Στέρεο Νόβα - Το ταξίδι της φάλαινας
3. Blonde Redhead - Messenger
4. Bonnie Prince Billy&Tortoise- Thunder Road
5. Califone - Spider's House

listen to the silence

2007-06-11T05:55:00.000+03:00

Χάνω τη μνήμη μου ή απλά δεν έχω αναμνήσεις;

1. Flunk - Sit Down
2. Flunk - Sit Down
3. Flunk - Sit Down
4. Flunk - Sit Down
5. Flunk - Sit Down

[Volver....]

2007-06-10T02:42:00.000+03:00

i am milk..

2007-06-03T20:30:00.000+03:00

Πιές το γαλατάκι σου με στυλ..

1. Σεργάλ από τας Σέρρας
2. Ροδοπάκι (μεγάλο μαστ για συνοδεία με μπουγάτσα στη Κομοτηνή)
3. Εβροφάρμα (η συσκευασία γαμάει)
4. Κοκολάμ, Λαμία φυσικά..
5. (..και το καλύτερο..) Βέρο Κρητικό: "Αν ανήκετε σε εκείνους που δεν ανέχονται το αγελαδινό γάλα, προτιμήστε αυτό το κατσικίσιο γάλα από την Κρήτη. Εύγευστο, εύπεπτο, με την έντονη, ιδιάζουσα βαρβατίλα. Τέλειο!"

Αυτά. Άντε να σοβαρευτούμε τώρα.. :D

[σήμερα...]

2007-05-30T11:02:00.001+03:00

[μην ακους τη δίψα σου]

2007-05-29T03:44:00.000+03:00

5 ελληνικά τοπικά αναψυκτικά και οι τόποι προέλευσης

1. Λουξ - Πάτρα
2. Γεράνι - Χανιά
3. Έψα- Βόλος
4. Φήμη- Ηράκλειο
5. Φλωράλ- Αγ. Νικόλαος

επειδή μας αρέσουν περισσότερο απο τη Fanta!
Για να δούμε λοιπόν τι θυμάσαι απο την καλοκαιρινή καταγραφή, τα 5 γάλατα είναι δικά σου

whatever makes it alright...

2007-05-27T17:05:00.000+03:00

...ένας φίλος σου περνάει, χαιρετάει και φεύγει
δεν υπάρχει νόημα, ο ρυθμός ανεβαίνει
υπάρχει μόνο το κορμί σου και κάμποσοι άλλοι
τυχαίες σχέσεις που συμπίπτουν γιατί είναι Σάββατο βράδυ
Σάββατο βράδυ σε μια γωνία
σκέφτεσαι τι είναι αυτό που έχει πιο μεγάλη σημασία
η θέση των άστρων ή η παγκόσμια ιστορία
ένας μεγάλος έρωτας ή μια απλή συνουσία

whatever makes you happy..

2007-05-26T23:59:00.000+03:00

απ'το 1994 στο 2007

2007-05-18T03:03:00.000+03:00

"Προεκλογικές μέρες πάνω απ'το ποτάμι
κανείς δεν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει
παρατημένος στα έργα της πολεοδομίας
ακους το τραγούδι της Αστυνομίας
κρατάς το μεγάλο σχέδιο σφιχτά στα χέρια
είναι αυτό που θ'αλλάξει τη ζωή μας σε μια μέρα....

Κίτρινες μέρες πάνω απ΄το ποτάμι
μ'ένα μεγάλο κασετόφωνο γύρω απ'το κεφάλι
περνάς αόρατος τα κομπρεσέρ του δρόμου"

[blood red orange]

2007-05-15T21:09:00.000+03:00

Λίγο πριν μπει για τα καλά το καλοκαίρι, η απόχρωση του πορτοκαλί είναι

1.Hot Chip-Colours
2. Flunk-On my balcony
3. Stereolab-Vonal declosion
4. Saturday Looks Good To Me-Alcohol
5. Of Montreal-A sentence of sorts in kongsvinger

ΥΓ. βέβαια το περσινό summer cd σου δεν ξεπερνιέται αλλά οτι μπορώ κάνω!

[memorize the city]

2007-05-12T16:59:00.000+03:00

Η βραδυνή επιστροφή στο σπίτι με τα πόδια,-ειδικά όταν ο καιρός αρχίζει να ζεσταίνει-ήταν πάντα αγαπημένη συνήθεια. Είναι απο αυτές τις μικρές "καθημερινές διαδικασίες" που γίνονται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση.
Η κλασσική ποδαράτη διαδρομή των περασμένων πέντε χρόνων, απο την Αγία Σοφία στην πλατεία Γεωργίου, ή η πολύ μικρότερη όλων των προηγούμενων χρόνων, απο τη λίμνη και το Περίπου στο σπίτι, έχει αντικατασταθεί τώρα απο το δρομολόγιο Ταύρος-Μοναστηράκι/Ομόνοια του ηλεκτρικού. Και την έχω συνηθίσει κι αυτή, όπως και τις προηγούμενες και έχει κι αυτή κομμάτια που μου αρέσουν περισσότερο, όπως και οι προηγούμενες.
Πριν μερικές μέρες όμως, που περπάτησα το βράδυ απο τα Εξάρχεια μέχρι το Σύνταγμα για να πάρω απο κει ταξί για το σπίτι, θυμήθηκα πόσο ωραία είναι να γυρνάς σπίτι το βράδυ με τα πόδια,-ειδικά όταν ο καιρός αρχίζει να ζεσταίνει-και πως αυτό είναι ένα εκείνα τα μικρά πράγματα που μου έχουν λείψει εδώ.

μες στη νυχτα περπατώ όταν ο λύκος δεν είναι εδώ...!

1. Bang Gang-Sleep
2. Στέρεο Νόβα-Κλεμμένο ποδήλατο
3. Blonde Redhead-Messenger
4. Devics-Alone with you
5. Mum-Weeping rock rock

not ok computer

2007-05-10T03:03:00.000+03:00

Αυτό το παιδικό δωμάτιο, έχει ακούσει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το 'OK Computer'. Όλο. Από το μπάσο του airbag, μέχρι το κουδούνισμα του tourist. Όλο, ξανά, και ξανά.

Πέρασαν 10 χρόνια από τότε.
Και το 'OK Computer' τώρα είναι 73.4ΜΒ

Δε θέλω η μουσική να μετράει τα χρόνια μου και την χωριτικότητα του σκληρού μου. Αλλά δεν μπορώ να ακούσω όπως παλιά. Το winamp προσπαθεί απεγνωσμένα να με εκπλήξει, sites, blogs, φίλοι και γνωστοί μου λένε να "τσεκάρω" πράγματα, αλλά τελικά κάτι έχει αλλάξει. Σίγουρα κάτι έχει αλλάξει. Δε με νοιάζουν οι πίπες που διαβάζω κατά καιρούς, για τη μαγεία του βινύλιου, για την ιεροτελεστία του να ακούς ολόκληρο το cd, για το μπακάλικο του iTunes, για τα p2p.. Δε με αφορά τίποτα απ'όλα αυτά. Θέλω μόνο να μη πατάω συνέχεια το "next" στο cd του αυτοκινήτου, να μη ψάχνω απεγνωσμένα ανάμεσα σε φακέλους και dvd. .

Θέλω μόνο, το επόμενο τραγούδι, να με κάνει να το ακούω δυνατά..

(...)

πέντε λόγοι για εμετό

1. οι δισκοκριτικές
2. η γκρίνια για live που έγιναν ή δε θα γίνουν ποτέ
3. οι λίστες με καλύτερα
4. οι geeky αναφορές σε βιογραφικά και μουσική ιστορία
5. τα ringtones

[the approaching...]

2007-05-04T20:56:00.000+03:00

Είναι περίεργο το πώς μπορεις να μεταφέρεσαι πίσω στο χρόνο και πάλι μπροστά μέσα από στιγμές και από κινήσεις που κάνεις τυχαία. Το πώς είναι σα να έχεις αφήσει κομμάτια σου σε χώρους απ’ όπου έχεις περάσει και το πώς αυτοί έχουν αφήσει δικά τους κομμάτια σε σένα.
Κατέβαινα από την πολυκατοικία το απόγευμα με τζιν και κοντομάνικο- γιατι κάνει ήδη ζέστη- να πάω στο σούπερ μάρκετ και ξαφνικά ήταν σα να έμενα πάντα εδώ, στο σπίτι της Καλλιθέας. Ηταν σαn να ήμουν παιδάκι 6-7 χρονών και έμενα πάντα σ’αυτό το σπίτι, δεν είχα υπάρξει σε κανένα άλλο, και η μαμά μου με έστελνε στο σούπερ μάρκετ για να της πάρω κάτι.
Χθές κάτι έψαχνα στον κατάλογο με τις επαφές του κινητού της μαμάς μου και έπεσα πάνω σε ένα ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΤΡΑ. Πάτησα το κουμπί και είδα το τηλέφωνο. 061438065. Συνειδητοποίησα την ίδια στιγμή, ότι το νούμερο αυτό το είχα σχεδόν διαγραψεί από τη μνήμη μου, ενώ δεν έχω μάθει ακόμα απ’ έξω το καινούργιο…
Η Πάτρα φαίνεται πολύ μακριά, αλλά ξέρω ότι αύριο που θα ανεβαίνω πάλι τη Ζαΐμη, για να στρίψω στην Κωνσταντινουπόλεως και να συνεχίσω μέχρι την παλιά πολυκατοικία, θα είναι σα να μην έφυγα ποτέ. Σα να επιστρέφω για ακόμα μια φορά στο καταφύγιο της Πάτρας.
Τα πρώτα χρόνια περπατούσα στο δρόμο και έβλεπα γραμμένο πάνω στους κάδους των σκουπιδιών «Δήμος Πατρέων» και στεκόμουν και το κοίταζα καλά καλά ρωτώντας τον εαυτό μου αν βρίσκομαι πράγματι σ'αυτή την πόλη, πως βρέθηκα εδώ και μήπως ήμουν ακόμη στον Άγιο Νικόλαο ή στη Θεσσαλονίκη όπου περίμενα να περάσω.
Μικρές καθημερινές συνήθειες, που επαναλαμβάνονται σε διαφορετικό περιβάλλον. Σε ποιο ράφι είναι τα μακαρόνια στον Βασιλόπουλο της Πάτρας και που στον Παπαγεωργίου της Αθήνας. Σε ποιο δωμάτιο πίνω καφέ στο σπίτι της Πάτρας και σε ποιο στο σπίτι της Αθήνας. Πώς γύριζα σπίτι το βράδυ στην Πάτρα και πως γυρνάω τώρα στην Αθήνα. Τι έπαιρνα από το φούρνο της Κωσταντινουπόλεως και τι από αυτόν της Αγίων Πάντων.
Αναρωτιέμαι, πότε «αντιλαμβάνεται» το σώμα και το μυαλό τις αλλαγές που συμβαίνουν, μικρές ή μεγάλες. Αν νομίζουμε ότι συνηθίζουμε κάτι και έχουμε ξεχάσει κάτι άλλο, ή αν ούτε συνηθίζουμε, ούτε ξεχνάμε τίποτα και όλα συνυπάρχουν μέσα μας κάνοντας τα όρια θολά και ασήμαντα.

1. Raining Pleasure-The approaching of the hour
2. Ladybug Transistor-The places you call home
3. A Girl Called Eddy-The long goodbye
4. Everything But The Girl-Hatfield 1980
5. The Organ-Memorize the city

hagakure

2007-05-04T01:26:00.000+03:00

"Υπάρχει κάτι που μπορούμε να μάθουμε από τις καταιγίδες. Εάν σε πιάσει ξαφνικά η βροχή, προσπαθείς να μη βραχείς και προχωράς γρήγορα στον δρόμο. Κάνοντας πράγματα όπως να περνάς κάτω από τις στέγες των σπιτιών, πάλι βρέχεσαι. Εάν είσαι αποφασισμένος εκ των προτέρων δεν θα μπλεχθείς, αν και θα μουσκέψεις το ίδιο. Η κατανόηση αυτού, επεκτείνεται σε όλα τα πράγματα."

01. iLiKETRAiNS - Terra Nova
02. Zero 7 - Futures
03. All Natural Lemon & Lime Flavors - Repetitive Monotonous
04. Tekitha - Walking Through the Darkness
05. Thom Yorke - And it Rained all Night

βασιλικός

2007-04-22T11:01:00.000+03:00

Ο βασιλικός μου, προσπαθεί μεγαλώνοντας να καταλάβει τον κόσμο που τον περιβάλλει. Έφυγε πρόσφατα από την ασφάλεια του θερμοκηπίου, και έχει πλέον τη δική του γλάστρα. Και πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνος του τώρα.

Εγώ τον βάφτισα "βασιλικό".
Εγώ σκέφτηκα ηλίθιες παροιμίες που τον κολακεύουν, προσβάλοντας τη γλάστρα.
Εγώ τον μύρισα και είπα ότι μυρίζει ωραία.
Εγώ τον έβαλα στο περβάζι, πιο ψηλά από τα υπόλοιπα φυτά.

Το πρώτο που θα πρέπει να μάθει ο βασιλικός μου, είναι να αποφεύγει τις συναναστροφές με ανθρώπους..

1. mum - There is a Number of Small Things
2. Amon Tobin - At the End of the Day
3. Boards of Canada - Gyroscope
4. Christian Kleine - Red Norvo
5. Quantic - Time is the Enemy

[faded seaside easter glamour]

2007-04-09T17:22:00.000+03:00

Συζητούσαμε προχθές με τα παιδιά γιατί μας αρέσει περισσότερο το Πάσχα απο τα Χριστούγεννα.Tο ίδιο σκεφτόμουν κι εγώ λίγες μέρες πριν κατέβω.
Καταλήγω λοιπόν στους εξής 5 λόγους:

1. Το Πάσχα ο καιρός είναι καλός, αρχίζει η ζέστη και μπορούμε να είμαστε έξω περισσότερο.
2. Ο Αγιος Νικόλαος αρχίζει και ζωντανεύει πάλι μετά τη χειμερία νάρκη του χειμώνα.
Είναι πιο φωτεινός, πιο χρωματιστός, πιο πορτοκαλί(!). Μαγαζιά κλειστά αρχίζουν να ανοίγουν,οι καρέκλες μεταφέρονται απο μέσα προς τα έξω δίπλα στη θάλασσα και εμφανίζονται οι πρώτοι τουρίστες
3.Το βράδυ της ανάστασης στη λίμνη παραμένει μια πολύ όμορφη εικόνα, σε αντίθεση με την πρωτοχρονιάτικη γιορτή που γίνεται πάλι στη λίμνη αλλά έχει καταντήσει μια βαρετή τυπική διαδικασία για να παρουν τα παιδιά τα δώρα τους.
4. Τα πασχαλιάτικα γλυκά είναι πιο ωραία και η μαμά μου δε τα κάνει μονη της αλλά μαζί με τη μαμά του Γιάννη στο σπίτι τους, λίγο έξω απο τον Άγιο Νικόλαο, κι αυτό είναι η αφορμή να θυμηθούμε όλα όσα κάναμε μικρά σ'εκείνο το σπίτι. Είναι φοβερό να γνωρίζεις κάθε γωνιά ενός σπιτιού που δεν είναι δικό σου και να θυμάσαι ακριβώς πως στήνατε τα παιχνίδια και πότε,τι μυστήριο νόμιζες οτι έκρυβε το υπόγειο, η αποθήκη και 1-2 άλλα δωμάτια στα οποία δεν μπαίναμε πολυ.
5.Οι πασχαλινές διακοπές στον Αγιο Νικόλαο πάντα διαρκούσαν λιγότερο γιατί μετά το Πάσχα πηγαίναμε πάντα ταξίδι με τη σχολή και έφευγα νωρίς. Είναι ώρες που δεν συνειδητοποιώ οτι αυτό δε θα συμβεί φέτος, καθώς και το οτι δε θα επιστρέψω στην οδό Μακεδονίας φεύγοντας απο δω. Έχει ξεμείνει ένα εισιτήριο του μετρό στη δεξιά τσέπη του μπουφάν και πότε πότε το πιάνω και το κοιτάω για να θυμάμαι που βρίσκομαι...

και φυσικά μαζί με όλα αυτά έχουμε

1.Menomena-Water (Under an Hour)
2.Delays-Wanderlust
3.Flunk-Your coolest smile
4.Go-Betweens-Caroline and I
5.Hot Chip-Colours

πες μου ένα ψαίμα

2007-04-01T02:00:00.000+03:00

..από το αγαπημένο JLY:
"Τριακόσιες εξήντα πέντες μέρες το χρόνο οι άνθρωποι ζουν το ψέμα, ζουν στο ψέμα. Και την πρωταπριλιά το γιορτάζουν!"

1. Devics - Lie to me
2. Radiohead - Motion Picture Soundtrack
3. Death in Vegas - 23 Lies
4. Arcade Fire - Rebellion (Lies)
5. Black Heart Procession - Even Thieves Couldn't Lie

(Μια που μιλάμε για ψέματα, μη φύγεις αν δεν δεις αυτό..)

face it: you're young.

2007-03-19T23:43:00.000+02:00

It's ok to grow up - just as long as you don't grow old.

o1. Radiohead - Bones
02. Pulp - Help the Aged
03. Suede - High Rising
04. Blur - Death of a Party
05. Smashing Pumpkins - Thirty Three

Να κι ένα top5 που σε γυρνάει 10 χρόνια (και βάλε..) πίσω.
Ωραία..

[the city empties out]

2007-03-11T03:56:00.000+02:00

[ή αλλιώς γυρίζοντας σπίτι σάββατο βράδυ]

1. Piano Magic - Incurable
2. Bang Gang - Sleep
3. Blonde Redhead - 23
4. The Devastations - Take you home
5. Jack - With you I'm nothing

incurable I'm helpless
the mind and body weak
I have so much to tell you
but I can't seem to speak

play.

2007-02-23T14:23:00.000+02:00

1. Μ' αρέσει να μυρίζω τους ανθρώπους που περνούν από δίπλα μου
2. Δεν αισθάνομαι άβολα με ξένους στο ασανσέρ
3. Μου λείπει το μικρό δωμάτιο που κάθε καλοκαίρι, ακριβώς στις οχτώ, γεμίζει πορτοκαλί φως.
4. Δε μ'αρέσει να μεγαλώνω.
5. Πάντα κάτι θα λείπει.

one more time

2007-02-22T15:48:00.000+02:00

Μετά λοιπόν απο την πρόσκληση της maroulitaaa και αφού απ΄ότι βλέπω έχουν γεμίσει όλα τα blogs με 5άρια ας ασκήσουμε κι εμείς το γνωστό μας χόμπι....έτσι equally damaged?Μάλλον είναι η σειρά σου τώρα.....

01.

Δυσκολεύομαι ν' αφήσω έστω και ένα τετραγωνικό εκατοστό της επιφάνειας του εκάστοτε σπιτιού μου άδειο. Παντού κολλάω και στερεώνω αφίσες, κάρτες και λοιπά χαρτιά και αντικείμενα.

02.
Τελευταία μ'αρέσει να παίρνω το mp3 player και να μπαίνω στον ηλεκτρικό χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Μόνο για να παρατηρώ ανθρώπους και πόλη.

03.

Μερικές απο τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου είναι οι συναυλίες αγαπημένων μουσικών.
Θέλω πάρα πολύ να καταφέρω να δω αυτούς φέτος....

04.
Κοιμάμαι ακόμα αγκαλιά με το σκυλάκι που μου πήρε η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή

05.
Πρέπει επιτέλους να τελειώνω με ορισμένα πράγματα και υποχρεώσεις και να αποφασίσω τι θα κάνω παρακάτω

damaged top5

2007-02-18T12:12:00.000+02:00

1. Beck - Everybody's Gotta Learn Sometimes
2. Migala - Gurb Song
3. Bob Dylan - You Belong to me
4. Flunk - Miss World
5. Frank Sinatra - Strangers in the Night

[where have you been...]

2007-02-03T15:48:00.000+02:00

[η ονειρική υφή της πραγματικότητας]

2007-02-01T15:03:00.000+02:00

ή αλλιώς 5 απο τον Χρήστο Βακαλόπουλο.

1. "Η πόλη, οποιαδήποτε πόλη, έχει προκύψει-και προκύπτει συνεχώς-απο τις επιθυμίες των σωμάτων που τη δια-σχίζουν", γι'αυτό και όποιος θέλει να τη γνωρίσει καλά "πρέπει να αφεθεί να το παρασύρει, να τον οδηγήσει εκείνη κάπου. Η ματιά του θα της δώσει νόημα.", θα δείξει "το κρυφό νήμα που την κάνει να υπάρχει".
2.Η καθημερινότητα αποκτά ενδιαφέρον όταν καταφέρνει κανείς "να ζήσει και να δημιουργήσει όπως ονειρεύτηκε" με "το ιδιαίτερο εκείνο πάθος κάποιου που ονειρεύτηκε τη ζωή του την ίδια στιγμή που τη ζούσε".
3.Για να έρθουμε σε επαφή με άλλες, μεγαλύτερες διαστάσεις δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε απλώς όλες τις εικόνες αλλά να τις ξεδιαλέξουμε, να διακρίνουμε τα όνειρα απο τις παραισθήσεις και τα ομοιώματα της καθημερινής ζωής και τότε δε θα αντικρύσουμε κάποι ουσία των πραγμάτων αλλά τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουν για μας.
4.Οι πιο σημαντικές ταινίες είναι εκείνες που προσεγγίζουν δοκιμιακά όσο και ντελιριακά, ντοκιμενταρίστικα αλλά και σουρεαλιστικά, την αναπαραστατική πλευρά της ζωής. Εκείνες που αποδεσμεύουν την "φαντασιακή δύναμη που περιέχει το ίδιο το πραγματικό" και περνούν απο τη νατουραλιστική απομίμηση της καθημερινής ζωής στη ρεαλιστική έκφραση της "παράξενης οικειότητας" των πραγμάτων
5.Οι άνθρωποι (οι άντρες) ανέπτυξαν τρομακτικά τις πόλεις μέχρι να γίνουν αφηρημένες, να εξαφανιστούν, "να χάσουν την εικόνα τους" και μαζί τις απειλητικές, μυστηριώδεις (γυναικείες) ιδιότητές τους. Χάθηκε έτσι η δυνατότητα να προσεγγίζει κανείς την πόλη μέσα απ'τα συναισθήματά του, να τα εκφράζει περπατώντας μέχρι να όρια της.

[the leavers dance]

2007-01-30T18:35:00.000+02:00

Berenice
my hans my feet are worn

απόγευμα.νωρίς.-οι μέρες έχουν αρχίσει και μεγαλώνουν;
Βγαίνω απο το σπίτι με τα ακουστικάκαι περπατάω προς τον ηλεκτρικό

As much as yours are
And though my head my hands my heart are forming

Κάθε φορά, με το που βγαίνω απο το σπίτι και πατάω το play μεταφέρομαι και κάπου αλλού.
Με τις πρώτες νότες όλα αρχίζουν να σηκώνονται απο τη γη.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι φορώντας τα ακουστικά απομονώνεσαι, δεν ακούς, δεν βλέπεις, δε σε ενδιαφέρει τι γίνεται γύρω σου.

They still feel worlds apart

Εγώ νομίζω ότι αυτές οι στιγμές που περπατάω μέσα στην πόλη με τη μουσική στ'αυτιά, είναι αυτές που πραγματικά γίνομαι ένα μαζί της. Ένα με το δρόμο, με τα κτίρια, τους ανθρώπους. Και ταυτόχρονα είναι οι στιγμές που νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Πλήρης. Οτι δε χρειάζομαι πραγματικά τίποτα άλλο. Κανέναν και τίποτα.

Berenice
Beneath it all you're golden
And that's all I'm feeding on

Και μια ώθηση λες, να κοιτάξω ακόμα περισσότερο γύρω μου και όχι μέσα μου γιατί μέσα μου υπάρχει μόνο η μελωδία που ακούω.
Κάτι με κάνει πολύ μικρή και πολυ γρήγορη και μπορώ να τρυπώνω παντού γύρω μου, περνάω με΄σα απο κτίρια, σκάλες, αυτοκίνητα, δίπλα απο ανθρώπους και διασχίζω όλη την πόλη μέσα σε λίγες μόνο στιγμές.
Κι έτσι όλα κινούνται στο ρυθμό της μουσικής.

And though my head my hands are growing colder
We move circles now

Οι άκρες των κτιρίων φεύγουν απο τη θέση τους, ο ουρανός μοιάζει να είναι πιο κοντά και οι άνθρωποι σε λίγο θ'αρχίσουν να χοροπηδάνε μαζί μου στην Ακαδημίας.

Berenice there's no release at all
That's not worth dying for
And it's not for our desires but our design that we all fall apart

....και ξανά και ξανά

2007-01-30T01:12:00.000+02:00

1.Noir Desir - Le vent nous portera
2.Veils - The leavers dance
3.Divine Comedy - A lady of a certain age
4.Air - Cherry blossom girl
5.The Raveonettes - Ode to LA

5 για τώρα, ξανά και ξανά

2007-01-29T23:40:00.000+02:00

1. Greenhornes - There is an End
2. M83 - Don't Save us from the Flames
3. Lady & Bird - Shepard's Song
4. Sebastien Schuller - Weeping Willow
5. Jack - Sometimes

[επιστροφή / ότι απομένει είναι μέλλον]

2007-01-24T02:34:00.000+02:00

2,5 μήνες μετά, επέστρεψα εκείνη τη μέρα που η πόλη αρχίζει να γεμίζει μάσκες, σερπαντίνες και πολύχρωμα πούπουλα. Που σ'αρέσει, δε σ'αρέσει όλα κινούνται σε άλλους ρυθμούς.
Γυρίζω απο Steps. Με τα πόδια. Όπως πάντα. Περπατάω στην πλατεία Γεωργίου ανάμεσα σε άπειρα χρυσά κι ασημένια χαρτάκια ανακατεμένα με πεταμένα μπουκάλια, ανάμεσα στις άδειες κερκιδες της έναρξης και τις φωτεινές σερπαντίνες. Η σκηνή άδεια. Πατρινό Καρναβάλι 2007...
Συνεχίζω στη Μαιζώνος και σταματάω να έχω αίσθηση του χρόνου. Ο χρόνος έχει σταματήσει σ' αυτή τη διαδρομή. Γεροκωστοπούλου-πλατεία Γεωργίου-Μαιζώνος-Κωνσταντινουπόλεως.
5 λεπτά, 20 λεπτά, 1 μέρα, 5 μέρες, 10 βράδια, 6 απογεύματα, εβδομάδες, μήνες, χρόνια, 5 χρόνια. 5 χρόνια περπατούσα, έτρεχα, χαμογελούσα, έκλαιγα, μάθαινα, σκεφτόμουν στη στροφή που η Μαιζώνος γίνεται Κωνσταντινουπόλεως.
Και όλα γύρω της παραμένουν εκεί. Τα πούπουλα και οι καρναβαλικές μάσκες, τα πρόσωπα που συναντάς, τα σκαλιά του κάστρου, το χασομέρι, η οτι να'ναι μουσική του Steps, ο τύπος που βλέπω πάντα όταν είμαι με την Αμαλία, ο τύπος απο το καράβι, τα σνίτσελ της μαμάς της Μαρίνας, το διάβασμα της Άριας, τα πορτοκάλια της Μάρως, η βάφλα σοκολάτα πορτοκάλι, οι αγκαλιές του Γιωργάκη, οι ήχοι της Έλλης, τα κυρήγματα του Τάκη για την ξινίλα της Χρυσάνθης και όχι μόνο, τα ανθισμένα mojito του Νότου. Και οι άλλοι που έχουν αρχίσει να αναπολούν τοοοτε που ξενυχτούσαμε κάνοντας μαζί οικοδομική και κοιμόμασταν εναλλάξ στα sleeping bag που άπλωνα στο πίσω μπαλκόνι όταν έπιαναν οι ζέστες.
Κάπου χάθηκαν αυτά, κάπου στη στροφή. Εκεί που η Μαιζώνος γίνεται Κωνσταντινουπόλεως.

ναι παιδί

2007-01-19T19:11:00.000+02:00

Κι επειδή κι εμείς στο γυμνάσιο-για να μην πω λύκειο-την ανακαλύψαμε τη μουσική κι επειδή αυτό είναι μια χαρά top5, θυμήθηκα κι εγώ

....τα παιχνίδια στο μπαλκόνι με τη Μαρίνα που έμενε δίπλα. και το "όνειρο" μας να γκρεμίσουμε τον διαχωριστικό τοίχο και να γίνει ενα τεράστιο μπαλκόνι
....τις τηγανιτές πατάτες του παππού και το συρτάρι με τα υλικά του Μαγκάιβερ!
....την τσουλήθρα που κάναμε με τα παιδιά στην είσοδο της πολυκατοικίας(παλιά είχε και δεντράκια δεν ήταν πάντα έτσι σκέτη...)
...τα αυτοσχέδια σπίτια για τις κούκλες που έφτιαχνα αναποδογυρίζοντας διάφορα κουτιά και αντικείμενα
....το παραμύθι της γιαγιάς μου τα καλοκαίρια ξαπλωμένες στην κούνια στο μπαλκόνι, για την άσπρη γάτα της κυρα-Αγγελικούλας

παιδί ε;

2007-01-19T11:53:00.000+02:00

Εμείς οι ακαλλιέργητοι ανακαλύψαμε τη μουσική στο γυμνάσιο, ωστόσο θυμάμαι..

..να περιμένω βασανιστικά ήσυχα να τελειώσουν τα ατελείωτα καλοκαιρινά μεσημέρια και να πάει 6 για να βγω να παίξω
..να ανοίγω τα μάτια μου χειμώνα στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού, να μυρίζει καψαλισμένο ψωμί και να ψιθυρίζουν για να μη με ξυπνήσουν
..το αγαπημένο μου πράσινο αυτοκινητάκι με τις μεγάλες κίτρινες ρόδες (εντάξει τώρα maroulitaaa?)
..να κρύβομαι μέσα στη παπλοματωθήκη στη κρεβατοκάμαρα, σκίζοντάς την καταλάθος
..το κυνήγι βατραχιών

Είναι top5 αυτό; Δεν είναι.

[playground love]

2007-01-18T03:10:00.000+02:00

1. Εδώ Λιλιπούπολη - Μάνος Χατζιδάκις, Νίκος Κυπουργός, Δημήτρης Μαραγκόπουλος, Λένα Πλάτωνος, Μαριανίνα Κριεζή
2. Ανέβα στη στέγη να φάμε το σύννεφο - Γιάννης Ξανθούλης, σε μουσική Γιώργου Κατσαρού
3. Ο κεραμιδοτρέχαλος - Άλκη Ζέη
4. Το ψέμα - Ζώρζ Σαρή
5. Το καπλάνι της βιτρίνας - Άλκη Ζέη

Ή αλλιώς 5 αναμνήσεις παιδικής ηλικίας. Μια κασέτα(ακόμα την έχω!), μια θεατρική παράσταση σε κασέτα, μια θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχα, και δυο βιβλία που διάβασα αμέτρητες φορές απο δυο αγαπημένες συγγραφείς

[empty]

2007-01-13T00:16:00.000+02:00

Pendant que la marée monte
Et que chacun refait ses comptes
J'emmène au creux de mon ombre

[αναμονή]

2007-01-07T17:52:00.000+02:00

'06 --> '07

2007-01-03T01:42:00.000+02:00

Πήγα στο παλιό σπίτι σήμερα να μαζέψω κάτι πράγματα.
Ηταν κλειστό απο τότε που φύγαμε το Καλοκαίρι.
Αυτή τη φορά δε με πείραξε καθόλου που το είδα άδειο. Ισως επειδή δεν το νιώθω πια τόσο δικό μου,ούτε αυτό αλλά ούτε και το καινούργιο.
Μόνο το δωμάτιό μου νιώθω περίεργα που το βλέπω άδειο(με τις γατοαφίσες ακόμα στον τοίχο). Και φυσικά δεν μπορώ να μην ανοίξω τη μεγάλη μπαλκονόπορτα του σαλονιού και να βγω να δω τη θάλασσα. Οχι ότι απο το καινούργιο σπίτι δεν τη βλέπω αλλά αυτή την εικόνα απο εκείνο το μπαλκόνι θα την αναζητώ πάντα.
Οι πρώτες μέρες του 2007 λοιπόν δε θυμίζουν καθόλου Χειμώνα. Εμεινα αρκετή ώρα στο μπαλκόνι να χαζεύω σκυλιά και παιδιά που έτρεχαν στην άμμο και να σκέφτομαι τη χρονιά που πέρασε. Κλασσικός απολογισμός, ένα "ξεφύλλισμα" στη συλλογή των στιγμών που ζεις...
καλά είναι που και που να τον κάνεις-για να βλέπεις πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Δε νομίζω οτι μπορώ να ξεχωρίσω πέντε μόνο στιγμές για τη χρονιά που πέρασε.
Νομίζω το 2006 ήταν χρονιά αλλαγών για μένα. Χρονιά έντασης αλλά και ηρεμίας.
Ηταν η επιστροφή στον εαυτό μου και σ'αυτά που μπορεί και θέλει να κάνει. Η επαν-ανακάλυψη της Πάτρας και των ανθρώπων της, παλιών και καινούργιων. Οι συζητήσεις με τον Αντώνη για τις διαφορές Πικιώνη-Κωνσταντινίδη πριν τις εξετάσεις των τελευταίων μαθημάτων. Το μαγνητοφωνημένο μήνυμα οδηγιών κλήσης στα γιαπωνέζικα καρτοτηλέφωνα και τα στρώματα του ryokan. Ο ύπνος στα sleeping bag στο ξύλινο αμφιθεατράκι της σχολής το Μάιο με το γάτο της Έλλης στα πόδια μας. Τα σχέδια και τα βιντεάκια μας στους δρόμους της Πάτρας. Οι συναντήσεις με καινούργιους ανθρώπους και η ανακάλυψη των δικών μου σκέψεων. Τα amaretto στο υπόγειο της Χρυσάνθης. Το ίδιο αλλά και διαφορετικό Καλοκαίρι. Το παλιό σπίτι που ήταν άδειο και γέμισε με αγαπημένα πρόσωπα. Τα βραδινά top5 στη λίμνη (η βάρκα που μπήκε ο Kenny είναι ακόμα στο ίδιο σημείο). Τα πράγματά μου σε κούτες. Τα κίτρινα ενοικιαστήρια. Το τέλος της Πάτρας και η αρχή της Αθήνας. Τα ανακατεμένα σφηνάκια του πάρτυ. Η απομυθοποίηση ενός ανθρώπου και η αποβολή κάθε περασμένης σκέψης γι'αυτόν. Επόμενος σταθμός Μοναστηράκι-προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας. Η γνωριμία με γνωστούς κι αγαπημένους. Το χέρι μου μέσα στο δικό σου. Οι πρωινοί καφέδες τις Παρασκευές στου Ψυρρή. Οι άνθρωποι που ξαναβρήκα στην Αθήνα. Τα industrial landscapes του Εβρου. Το θάλάσσιο μέτωπο της Αλεξανδρούπολης. Ο Αγιος Νικόλαος το Χειμώνα. Η Χριστουγεννιάτικη κουβέντα στο σαλόνι για παλιά και για καινούργια. Το πάγωμα μου λίγες μέρες μετά όταν κλείσαμε το τηλέφωνο.

Όπως διάβασα κάπου αλλού, "ακούω από παντού οτι το 2006 βγαίνει άσχημα".
Ελπίζω το 2007 να μπει καλά.

Υ.Γ. επειδή δεν άντεξα, ορίστε τα 5 κομμάτια για το 2006 (με βάση το πόσο πολύ άκουσα φέτος το καθένα)
1.Film - Stop stop
2.Devics - Distant Radio
3.Belle and sebastian -We are the sleepyheads
4.Isobel Campbell + Mark Lanegan - The false husband
5.Nouvelle Vague - In a manner of speaking /
Tuxedomoon - In a manner of speaking
(αυτά δεν ανήκουν στο '06 αλλά τα άκουσα τοοσο πολύ οπότε....)

Λίγο πριν....

2006-12-31T19:08:00.000+02:00

Μια τελευταία βόλτα στη λίμνη πριν αλλάξει ο χρόνος. Λίγο μετά την καθερωμένη γιορτή του δήμου όπου ο Άγιος Βασίλης δίνει τα δώρα στα παιδιά, ο παλιός και γέρος χρόνος φεύγει με μια βάρκα και έρχεται ο νέος με μια άλλη. Μετά καφές, τελευταία ψώνια, τελευταία δώρα, παλιοί συμμαθητές στο δρόμο που έχω να δω καιρό, τελευταίες δουλειές στο σπίτι, όλα επαναλαμβάνονται ακόμα μια φορά. Ώσπου να τύχει κάτι άσχημο και τίποτα να μη μοιάζει "κανονικό". Και "γιορτινό". Το μυαλό μου δε βρίσκεται εδώ. Ούτε στις διαδικασίες των γιορτών που κάθε χρόνο επαναλαμβάνονται, ούτε στη καθιερωμένη γκρίνια και βαρεμάρα εντός και εκτός σπιτιού, ούτε στα πρόσωπα των γύρω μου. Νομίζω ποτέ άλλοτε δε μου φάνηκαν τόσο άδειες και ανούσιες αυτές οι μέρες.
Βραδιάζει, οι άνθρωποι μαζεύονται, τρώνε, μιλάνε, γελάνε. Μετρούν. 3, 2, 1.
2007

Αφού δεν μπορώ να είμαι εκεί, θα στείλω την Tinkerbell να ρίξει λίγη χρυσόσκονη με το ραβδί της...έμαθε να πετάει και μόνη της τώρα, μπορεί να φτάσει ως εκεί.
Καλή χρονιά...

Faded seaside glamour

2006-12-27T02:27:00.000+02:00

Σήμερα χάλασε ο καιρός…και περισσότερο κρύο και πολύς αέρας. Τώρα το βράδυ η θάλασσα είχε αφηνιάσει τελείως. Νομίζω δεν την έχω ξαναδεί έτσι. Σε όλο τον παραλιακό από το λιμάνι μέχρι πέρα στο Βότσαλο τεράστια κύματα σκάνε στο δρόμο που έχει γεμίσει νερό, λες και έβρεχε ασταμάτητα όλη την ημέρα. Περνούσαμε με το αυτοκίνητο και έσκαγαν πάνω του τα κύματα. Χριστουγεννιάτικο δώρο!
Μου φαίνεται λίγο περίεργο αυτή τη φορά που είμαι εδώ. Είναι τα πρώτα Χριστούγεννα σε αυτό το καινούργιο σπίτι. Ίσως επειδή οι μόνες «αναμνήσεις» που έχω από αυτό είναι οι καλοκαιρινές, μου φαίνεται λίγο σα να έχω επιστρέψει στον τόπο των διακοπών. Εκεί που πάμε μόνο το καλοκαίρι με παρέα. Νομίζω ότι θα δω καμιά Μάρω ή καμιά Άρια να μπαινοβγαίνει. Η εσένα να κάθεσαι στο μπαλκόνι αφού από τότε που φύγαμε μαζί το καλοκαίρι δεν ξαναήρθα κι εγώ.
Εκτός από το σπίτι, κανένα άλλο δεδομένο εδώ δεν αλλάζει. Τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον. Ούτε τα μέρη, ούτε οι άνθρωποι, ούτε φυσικά κι αυτά που κάνουμε. 2-3 μέρη για να βγούμε και οι κλασικές βόλτες με το αυτοκίνητο. Ξέρεις. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος σκέψης μου σε σχέση με όλα αυτά. Μάλλον κύκλους κάνει δηλαδή. Πάνω στη «μανία» μου όλα να τα ορίζω και να τα ταχτοποιώ και το μόνιμο αίσθημα ανικανοποίητου(«μειονέκτημα» ή «πλεονέκτημα», «αχαριστία» ή «υψηλά standards»;) προσπαθώ να τοποθετηθώ κάθε φορά σε σχέση με πρόσωπα και πράγματα. Να καταλάβω και να πω στον εαυτό μου ποια είναι η σχέση μου με το κάθε τι, τι πιστεύω, τι περιμένω, τι μου αρέσει και τι όχι. Τι με συνδέει με τον κάθε άνθρωπο εδώ, τι με χωρίζει, τι από τα παλιά έχει μείνει ίδιο, τι έχει αλλάξει με ποιον μπορώ να συνυπάρξω και πως. Βλέπω καταστάσεις και πρόσωπα να αλλάζουν και δεν μπορώ να αποφασίσω αν με ενοχλεί αυτό και αν με στενοχωρεί ή αν τελικά με αφήνει αδιάφορη γιατί έτσι κι αλλιώς κι εγώ αλλάζω όπως και οι άλλοι και μερικά πράγματα είναι φυσικό ότι δε θα είναι το ίδιο.

Υπάρχουν στιγμές στις ζωές μας που είναι διαφορετικές.. Που τα πάντα μοιάζουν να κινούνται σε bullet time. Που ξέρεις οτι κάτι σοβαρό παίζει αλλά δεν είσαι σίγουρος για τις συνέπειες. Που την παρακολουθείς σχεδόν αποστασιοποιημένος, σχεδόν σαν σε όνειρο.
Κυρίως υπάρχουν στιγμές που είναι ο,τι ναναι αλλά αυτές δεν μας ενδιαφέρουν. Κάποιος είπε οτι αν μια στιγμή είναι αρκετά σημαντική τότε αυτή η στιγμή σου μένει Κάποιος άλλος διαφώνησε μαζί του και είπε οτι αν και μονο αν η στιγμή είναι αρκετά σημαντική σου μένει
Η στιγμή που συνειδητοποιείς οτι, ευτυχισμένος δεν μπορεί να είσαι συνέχεια, απλά σε στιγμές..

Τελικά το να το συνειδητοποιήσεις αυτό είναι μεγάλη υπόθεση. Ισως λοιπόν, δεν έχω άλλη επιλογή από το να κρατήσω αυτές τις στιγμές όλων των περασμένων χρόνων χωρίς να προσπαθήσω να τις κάνω κάτι. Και χωρίς να ψάχνω ότι έχασα ή ότι δεν είχα ποτέ.

5 για βόλτα στη μαρίνα

2006-12-25T17:46:00.000+02:00

1. Στέρεο Νόβα - Ταξίδι στη γη
2. Blonde Redhead - Messenger
3. Noir Desir - Le vent nous portera
4. Delays - Wanderlust
5. Pulp - Acrylic afternoons

Πιο σωστός τίτλος: 5 για περπάτημα απο το σπίτι στη μαρίνα απόγευμα Χριστουγέννων

ταξίδι στη γη

2006-12-25T13:13:00.000+02:00

..μα η χαρά, δεν είναι άλλο από μια προσμονή..

christmas in the city

2006-12-19T18:41:00.000+02:00

Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια, κάποιος έχει πείσει τους Αθηναίους -και όλους τους Έλληνες δηλαδή- ότι ο Άγιος Βασίλης έρχεται απο την μπαλκονόπορτα και όχι απο την καμινάδα. Γιατί πως αλλιώς να δικαιολογήσω αυτόν τον απίστευτο σημαιοστολισμό των μπαλκονιών; Φωτάκια στα κάγκελα, φωτάκια σε όλες τις γλάστρες και τα φυτά που υπάρχουν, φωτεινοί χιονάνθρωποι πάνω στα πλαστικά τραπέζια μπαλκονιών, άγιοι βασίληδες που σκαρφαλώνουν στα κάγκελα, πλοία (ε έχουμε και μια παράδοση σα χώρα) που σαλπάρουν απο τις κουπαστές και όλα αυτά μαζί σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς. Φωτάκια που αναβοσβήνουν όλο το βράδυ και δημιουργούν ξανά τα όρια της πόλης, τα όρια της γειτονιάς, προσωρινά σημεία αναφοράς.

Ποιός γείτονας; Αυτό το σπίτι με τα κόκκινα αστεράκια στο παράθυρο!
Πως θα βρώ το σπίτι; Στρίψε αριστερά στο σπίτι με το χιονάνθρωπο στο μπαλκόνι!

Γιατί λοιπόν να πάει κανείς το παιδί του στο λούνα πάρκ αφού έτσι κι αλλιώς όλη η πόλη, απο τα μπλκόνια μέχρι τις πλατείες, έχει μετατραπεί σε ένα τεραααστιο λούνα πάρκ.

Απ' την άλλη, μάλλον φυσιολογικό είναι αυτό για τα μπαλκόνια, αν σκεφτεί κανείς το ρόλο που παίζουν στην ελληνική πόλη.
"Η ελληνική πόλη αποτελείται απο μπαλκόνια και τέντες. Ο βασικός τύπος κτιρίου με τον οποίο έχει δημιουργηθεί το 90% της ελληνικής πόλης, είναο ο σκελετός μπετόν, με περιμετρικό πρόβολο.[...] Τελικά ο όρος "Τσιμεντούπολη" δεν περιγράφει την ελληνική πόλη επαρκώς. Μάλλον επικράτησε, γιατί ο όρος "Τεντούπολη" δεν είναι εύηχος και ο όρος "Μπαλκονούπολη" δεν έχει αρνητική χροιά." [Μετάπολις 2001:Η σύγχρονη ελληνική πόλη]
Τα μπαλκόνια λοιπόν σ' αυτές τις "μπαλκονουπόλεις" παίζουν το ρόλο ενός ακόμα δωματίου για το σπίτι και συνήθως αυτού της αποθήκης. Παρέα με τις γλάστρες, το ποδηλατάκι του μικρού Νικόλα και την πλαστική τραπεζαρία μπαλκονιού, έχουμε μεταλλικές ντουλάπες, πλυντήρια, ψυγεία και ότι άλλο περισσεύει απο το σπίτι.
Με όλα αυτά βέβαια, αναρωτιέμαι που θα βρεί χώρο ο χοντρούλης 'Αγιος Βασίλης να περάσει για να αφήσει τα δώρα, αλλά εντάξει, τόσα χρόνια με τις καμινάδες έχει μάλλον συνηθίσει την ταλαιπωρία που του επιβάλλουν οι άνθρωποι...
Αντε...και του χρόνου.

La science des reves

2006-12-19T01:51:00.000+02:00

Stephane: Tonight I'll show you how dreams are prepared, love, friendships, relationships. All those ships.

Βράδυ και γυρίζουμε απο σινεμά με το μηχανάκι. Αμπελόκηποι-Καλλιθέα.
Πλάκα έχει το βράδυ με το μηχανάκι. Δακρύζουν τα μάτια απο το κρύο και την ταχύτητα και τα φώτα της Αθήνας θολώνουν και γίνονται μεγάλες, θολές, φωτεινές κουκίδες. Σα να κοιτάζω γύρω με 5 βαθμούς μυωπία, χωρίς γυαλιά. Ή σαν χρωματιστά σελοφάν βγαλμένα απο την ταινία που μόλις είδα.
Αντίο Βουδαπέστη!
Μπαίνουμε στη Συγγρού , ανάμεσα σε κίτρινα ταξί και διεθνείς ετικέτες.
Τώρα πλέον το μηχανάκι μπορεί άνετα να γίνει...διαστημόπλοιο κι εμείς αστροναύτες (κι ας μην είναι Κυριακή). Κρατάμε στα χέρια τεράστια μπαστούνια του γκολφ και αρχίζουμε να σπάμε όλα τα φανάρια ώσπου να φτάσουμε σπίτι,
μέχρι η δύναμη να γίνει παράνοια, να σπάσουν όλα τα κόκκινα φανάρια
το οποίο έχει θέα τον πύργο του Άιφελ. Λάθος! Την Ακρόπολη;
Την επόμενη μέρα, εάν ξυπνήσουμε χωρίς να είμαστε μέσα σε κανένα ψυγείο, μπορούμε να φτιάξουμε και καμιά βαλίτσα για να φύγουμε.

Stephanie: Everything will turn out the way you want, if you stop doubting that I love you

Friday night, Saturday morning

2006-12-16T03:27:00.000+02:00

But two o'clock has come again
It's time to leave this paradise
Hope the chip shop isn't closed
Cos' their pies are really nice
I'll eat in the taxi queue
Standing in someone else's spew
Wish I had lipstick on my shirt
Instead of piss stains on my shoes
I go out on friday night and
I come home on Saturday morning

Μερικά πράγματα τελικά δεν αλλάζουν ποτέ. Και είναι λες και το παρελθόν μένει ίδιο κι απαράλαχτο, ενώ το μέλλον δεν συμβαίνει ποτέ. Είμαι εκεί και το περιμένω. Το παρελθόν εν τω μεταξύ επαναλαμβάνει τον εαυτό του χωρίς νόημα, και τα compilation cds συνεχίζουν να γράφονται για άλλους. Εγώ όμως δε θέλω να επαναλάβω τίποτα. Le vent nous portera. Μακριά.

Atene merci!
Nouvelle Vague sold out!
Είναι αστείο που λένε ότι τα live όπου πρωταγωνιστούν γυναίκες είναι περισσότερο..."προς τέρψιν" των ανδρών. Νομίζω ότι τα καλύτερα live που έχω δει, αυτά που έχω απολαύσει περισσότερο έχουν γίνει απο γυναίκες. Σαν το σημερινό. Too drunk to fuck x2! Η γυναικεία-dancing with myself- ή έστω η κοριτσίστικη-teenage kicks- παρουσία στη σκηνή είναι μοναδική και αναντικατάστατη.

I just can't get enough- "We don't have any more songs!"
3 encore; 4; Δεν θυμάμαι κι εγώ, την έχασα τη μπάλα. Και ο κόσμος φώναζε! Καιρό είχα να το δω αυτό να συμβαίνει.

Dancing with myself
H Phoebe Killdeer τραγούδησε και χόρεψε και με τον εαυτό της και με τον κόσμο, φέρνοντας αυτό το "bluessy feeling" που επιθυμούσαν οι Collin και Libaux.

In a manner of speaking
όμως έμεινα περισσότερο στη Melanie Pain και την απαλή, καθαρή, ναζιάρικη φωνή της.

This is not a love song
Αυτή η εναλλαγή προσώπων και φωνών που έχουν απο δίσκο σε δίσκο και από περιοδεία σε περιοδεία κάνει το κάθε άκουσμα κάθε κομματιού διαφορετικό και μοναδικό.

Love will tear us apart again
πόση ώρα μπορείς να τραγουδάς αυτό το ρεφραίν;

Παγκράτι - Περιστέρι μέσω Στέρεο Νόβα

2006-12-14T19:40:00.001+02:00

-Τι βλέπεις;

-Ταράτσες, πολυκατοικίες

-Βλέπεις το ζουμί. Οι άνθρωποι χτίζουν για να κρύψουν, για να κρυφτούν. Το μπέρδεμα αυτό απο κτίρια, δρόμους, ακάλυπτους χώρους, έρωτες, εγκλήματα και ζωές απαιτεί εγρήγορση.

Χρήστος Βακαλόπουλος, "Όλγα Ρόμπαρτς"

Κ.Βήτα – Αμα μένεις στο ισόγειο, θες ν’ ανέβεις στην ταράτσα! Οι ταράτσες, παρ’ όλο που τις έχουμε χρησιμοποιήσει άπειρες φορές ήτανε μια απλή κίνηση, ότι βγαίνω να δω το φως ουσιαστικά. Ανεβαίνω τις σκάλες, για να βγω στο φως. Και έβλεπες αλλιώς την πόλη, ερχόσουν σε επαφή με τις χιλιάδες κεραίες, σαν μια επικοινωνία απρόσωπη με τους γύρω σου. Κι έχει και μια θρησκευτικότητα, δηλαδή ανεβαίνω να δω το φως. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνω. Εγώ ας πούμε όπου πήγαινα να μείνω έλεγα έχει ταράτσα; Τώρα στις πολυκατοικίες τις κλείνουν τις ταράτσες...

5 για βροχερά πρωινά

2006-12-14T13:19:00.001+02:00

1. Noir Desir - Le Vent Nous Portera
2. Brighter - Ocean Sky
3. Calexico+Iron and Wine - He Lays In The Reins
4. Fiel Garvie - Daylight
5. Στέρεο Νόβα - Νέα Ζωή 705

Πιο σωστός τίτλος: 5 για βροχερά πρωινά παρέα με γαλλικό καφέ, σοκολάτα υγείας και διπλωματική

Intershitty και σκόρπιες σκέψεις

2006-12-12T15:09:00.000+02:00

Τα ταξίδια με τρένο πάντα είναι γοητευτικά. Παρ’ όλο το χάλι του ΟΣΕ, που εξευρωπαΐστηκε και απαγορεύει το κάπνισμα στα βαγόνια, στο μπαρ, στους προθαλάμους, έξω από το τρένο, πάνω από το τρένο, κάτω από το τρένο και δε ξέρω που αλλού, ενώ τα καθίσματα βρωμάνε, οι κουρτίνες φιλοξενούν το δικό τους απροσδιόριστο οικοσύστημα και ενώ η μαγική φωνή του οδηγού φροντίζει να σε τρομάζει σε κάθε στάση, φτύνοντας στο μικρόφωνο ακαταλαβίστικα ελληνικά (και φυσικά μόνο ελληνικά – δεν ταξιδεύουν άλλοι μη καπνιστές ευρωπαίοι με τρένο) με μεγάλη ένταση.

Αλλά ναι, παρόλο το χάλι, τα ταξίδια με τρένο πάντα είναι γοητευτικά.

Περνάμε τώρα από τούνελ, και καθρεφτίζομαι στο παράθυρο. Είναι περίεργο να βλέπεις το είδωλό σου χωρίς να το περιμένεις. Αυτό το είδωλο έχει το ίδιο ακριβώς ύφος εδώ και χρόνια.

Από πίσω μου γνωρίζονται ένας παππούς (θέση 13) και μία γιαγιά (θέση 11, παράθυρο). Μιλάει ο ένας στον άλλον στον πληθυντικό. Έχουν και οι δύο παιδιά, και εγγόνια, αλλά είναι μόνοι. Θα μπορούσαν άραγε να ερωτευτούν ο ένας τον άλλο; Πότε σταματάς να ερωτεύεσαι; Και πότε σταματάς να αναζητάς την αγάπη;

Πλησιάζω στη Δράμα και ο ουρανός έχει μια υποψία ήλιου. Δε θέλω να ακούσω τίποτα, προτιμώ τον ήχο του τρένου πάνω στις ράγες, και τις συζητήσεις γύρω γύρω.

Ο παππούς κατεβαίνει, η γιαγιά συνεχίζει. Μάλλον δε θα δει ποτέ ξανά ο ένας τον άλλο. Αλλά τουλάχιστο σήμερα, θα σκεφτεί ο ένας τον άλλο λίγο πριν πέσει για ύπνο. Είναι δύσκολο να γερνάς ε; (γιατί δεν έχω μαζί μου το ‘bones’ γαμώτο;;)

Ο δίπλα (θέση 18) ακούει kaiser chiefs. Θυμάμαι να γυρνάω από το πρώτο rockwave, με το ίδιο τρένο. Walkman, κασέτες, ποπ+ροκ. Η μουσική αφορμή για ταξίδι, και το ταξίδι αφορμή για μουσική.

Νομίζω ότι σ’ αυτό το ταξίδι πρέπει να διώξω από πάνω μου κάθε Θεσσαλονίκη. Με τον ίδιο τρόπο που αποφεύγω να κοιτάω πιο πάνω από τα νεκροταφεία, κάθε φορά που περνάω από την Αγίου Δημητρίου. Με τον ίδιο τρόπο που αρνούμαι να κοιτάξω στα μάτια τις πρωτοετείς κοπελίτσες που διασχίζουν την Αμύνης. Με τον ίδιο τρόπο που κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι ήταν πέντε καλά χρόνια.

Ελπίζω να έχει ακόμα φως φτάνοντας στον Νέστο. Εκεί θα ξεφορτωθώ καθετί περιττό.

5 πριν το καληνύχτα

2006-12-12T00:09:00.000+02:00

1. Tindersticks - Another Night In
2. Radiohead - No Surprises
3. Paula Frazer - Leave The Sad Things Behind
4. Blonde Redhead - Misery Is A Butterfly
5. Devics - Alone With You

Πιο σωστός τίτλος : πέντε για να ξαπλώνεις και να σε παίρνει ο ύπνος μετρώντας τα πρόβατα πάνω απο το κεφάλι σου

πέντε για απροσδιόριστη νοσταλγία

2006-12-06T21:27:00.000+02:00

1. Film - Angel B
2. Stereolab - French Disco
3. Sleeper - Atomic
4. Organ - Basement Band Song
5. Dot Allison - Close Your Eyes

(άλλα 5 για τον προφανή σου τίτλο)

2006-12-01T03:34:00.000+02:00

1. Czars - Drug
2. The Gentle Waves - Falling From Grace
3. Royksopp - What Else Is There
4. Gene - Where Are They Now
5. Devics - If We Cannot See

(καιρός για εκσυγχρονισμο)

(προφανής τίτλος)

2006-12-01T01:26:00.000+02:00

1. Ξύλινα Σπαθιά - Αρχίζω και Θυμάμαι
2. Smashing Pumpkins - Perfect
3. Bright Eyes - Lover I Don't Have To Love
4. Pulp - Do You Remember the First Time?
5. Blonde Redhead - Ego Maniac Kid

(μα όλα τόσο παλιά;)

5 για σχέσεις με αρχή, μέση και τέλος

2006-11-30T11:39:00.000+02:00

1. Gene - Fighting Fit
2. Morrissey - Now My Heart Is Full
3. Stars - Romantic Comedy
4. Lush - Ciao!
5. Cinerama - Let's Pretend

[orientation]

2006-11-27T17:20:00.000+02:00

Είναι και οι σχέσεις χωρίς αρχή, μέση και τέλος.

Με ανθρώπους που ξέρετε καιρό, που τους ταξινομείτε στους "καλούς φίλους" ή στους "αγαπημένους ανθρώπους" ή στους "ενδιαφέροντες τύπους" (χωρίζετε τους ανθρώπους σε κατηγορίες ε; δεν είναι σωστό αυτό). Και αργά ή γρήγορα ακουμπάτε ο ένας τον άλλο, εξερευνάτε τα σώματά σας και αυτό ήταν, καλή αρχή (μη-αρχή μάλλον).

Και μετά η μέση (μη-μέση). Συνήθως κρατάει χρόνια. Συνήθως μπαίνουν και κάποια χιλιόμετρα ανάμεσα. Τα χιλιόμετρα μπορεί να είναι δικαιολογία να επαναπαύεστε, μπορεί να είναι και ο λόγος που η σχέση σας είναι από αυτές χωρίς αρχή μέση και τέλος. Εδώ μπορείτε να πιστεύετε ό,τι θέλετε για την σχέση σας. Ότι είναι γαμάτη και ιδιαίτερη, ότι είναι το καλύτερο που μπορούσατε να κάνετε τη δεδομένη στιγμή, ότι είναι ανώτερη από κάθε άλλη σχέση που είχατε ποτέ, ότι πρέπει εδώ και τώρα να τη σταματήσετε, ότι σας πάει πίσω, ότι, ότι, ότι. Και αν νομίζετε ότι η χωρίς αρχή, μέση και τέλος σχέση σας είναι ισορροπημένη, λυπάμαι, αλλά κάνετε Λαθος. Δεν υπάρχει περίπτωση να συγχρονιστείτε με το έτερόν σας ήμισυ. Αλήθεια.

Το τέλος (μη-τέλος). Θα είναι είτε μια ανάπαυλα από τη χωρίς αρχή, μέση και τέλος σχέση σας, εκτός και αν (επιτέλους) πάρετε την απόφαση να κάνετε σχέσεις με αρχή, με μέση και με τέλος. Δεν λέω ότι παίρνονται έτσι εύκολα τέτοιες αποφάσεις, λες και διαλέγεις ποιό ωραίο μπλουζάκι θα φορέσεις σήμερα, αλλά είναι μια καλή αρχή, ε;

Καλή επιτυχία!

you have (not) killed me

2006-11-26T19:42:00.000+02:00

Το έχω ξαναπεί. Οι συναυλίες είναι ένα απο τα ωραιότερα πράγματα. Οχι για να προσθέσεις ακόμη ένα εισιτήριο στη συλλογή απο "events" και "gigs" που έχει κολλημένη στον τοίχο σου, αλλά επειδή είναι μια εμπειρία πολύ δυνατή. Είναι ο τρόπος να νιώσεις τη μουσική με όλες σου τις αισθήσεις και ταυτόχρονα να τη μοιραστείς με κόσμο που γνωρίζεις ή που δεν γνωρίζεις και που απλά βρίσκεται εκεί γύρω σου.
Και επιπλέον ίσως είναι η μοναδική εμπειρία που μπορεί να συγκριθεί με τον έρωτα. Απο αυτό που νιώθεις την ώρα που βρίσκεται εκεί μπροστά μέχρι το χάσιμο που νιώθεις μετά το τέλος της συναυλίας. Που βγαίνεις με ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο ψιθυρίζοντας στίχους και έχοντας στο μυαλό σου την εικόνα αυτού/αυτής/αυτών που μόλις πριν λίγο έβλεπες και άκουγες. Δεν μπορώ να σκεφτώ με ποιό άλλο συναίσθημα να το παρομοιάσω όλο αυτό...
Χθές βέβαια, δεν ήταν ακριβώς έτσι.
Τις πρώτες στιγμές του Morrissey στη σκηνή και βλέποντας όλο τον κόσμο να παραληρεί και να τραγουδάει τόσο δυνατά σκεφτόμουν ότι αυτός απο κει πάνω τα πρέπει να περνούσε πολύ καλύτερα βλέποντας όλους εμάς έτσι παρά εμείς που βλέπαμε αυτόν!
Ηταν καλά. Δεν θα πω ότι δεν ήταν. Θα μπορούσε να ήταν και καλύτερα, θα μπορούσαμε να ακούσουμε περισσότερα τραγούδια, θα μπορούσε να διαρκέσει περισσότερη ώρα. Ακούσαμε κυρίως απο τους δυο τελευταίους δίσκους του και μερικά απο Smiths. Ούτε και στην playlist θα σταθώ.
Οπως το ένιωσα εγώ αυτή η συναυλία ήταν περισσότερο κάτι να δεις. Ένα γεγονός, η παρουσία ενός σημαντικού ανθρώπου και οι άρτιες εκτελέσεις των κομματιών με ήχο πολύ κοντά σε αυτόν του στούντιο.
Το "θέμα" λοιπόν για μένα ήταν οτι βρέθηκα εκεί, οτι είδα τον Morrissey. Οτι τον είδα πάνω στη σκηνή ενός χώρου γεμάτου με κόσμο που φώναζε και τραγουδούσε την κάθε λέξη, τον κάθε στίχο.

Και οτι πλέον άκουγα τον Morrissey και έβλεπα τον Morrissey.
Και δεν υπήρχε κανείς πίσω του.
Τραγουδούσε ο Morrissey και έβλεπα τον Morrissey.
Μόνο.

girlfriend in a coma

2006-11-26T19:09:00.000+02:00

girlfriend in a coma I know, I know it's serious....

"einai toso mataies autes oi sxeseis, pou den exoun "arxh mesh k telos".

Είναι λοιπόν.."αστείες" αυτές οι σχέσεις που έχουν αρχή μέση και τέλος. Και ακόμα πιο..."αστεία" είναι η εξέλιξη των ανθρώπων που ξέρεις καλά. Η που νομίζεις ότι ξέρεις καλά. Είναι οι στιγμές που καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν μπορείς να ορίσεις με σαφή τρόπο. Τίποτα δεν είναι..."κανονικό".
Είναι κάποιες σχέσεις που η αρχή είναι ιδανική. Η μέση όμως και το τέλος είναι το λιγότερο άθλια. Ταλαιπωρείσαι χωρίς λόγο, δίνεις πολλά και παίρνεις ελάχιστα ή τίποτα και το θέμα λήγει με πολύ κόπο μετά απο πολύ καιρό. Ομως παρ' όλα αυτά, ο καιρός περνάει και βλέπεις καθαρά κρατώντας αξιοπρεπώς τα καλά στοιχεία της. Αναγνωρίζεις την αξία του άλλου και ότι μοιράστηκες μαζί του, δεν τον χάνεις, τον έχεις κάπου δίπλα σου. Οσο δίπλα σου μπορείς (και θέλεις) να τον έχεις. Και αυτό που μένει ένα χαμόγελο. Οχι νοσταλγικό, απλά αναγνωριστικό.
Είναι και κάποιες άλλες σχέσεις που η αρχή είναι αδιάφορη ή τουλάχιστον αναγνωριστική. Η μέση όμως γίνεται όλο και καλύτερη μέχρι που σταθεροποιείται και το τέλος είναι μια φυσιολογική διαδικασία με την αυτονόητη φθορά και τον απαραίτητο εγωισμό. Ο καιρός περνάει και προσπαθείς να κρατήσεις τα καλά και τα ουσιαστικά παρατηρώντας οτι ορισμένα πράγματα πλέον σου έχουν γίνει συνήθειες. Προσπαθώντας (και καταφέρνοντας)να επανατοποθετήσεις τον εαυτό σου σε σχέση με τον τόπο και το χρόνο έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι ο άλλος δεν είναι σε θέση να κάνει το ίδιο. Οτι κάποια βλάβη σοβαρή έχει υποστεί το σύστημα πλοήγησης του και κατευθύνεται σε γκρεμό. Και με κατεστραμμένο αεροσκάφος!
Και εκεί πραγματικά λυπάσαι για αυτή τη σχέση με την αρχή, τη μέση και το τέλος. Γιατί πραγματικά δεν μπορείς και δε θέλεις να κάνεις τίποτα άλλο.

πεντε για να ξυπνας;

2006-11-26T18:40:00.000+02:00

1. Belle and Sebastian - Another Sunny Day
2. Love Is All - Turn The Radio Off
3. Camera Obscura - Lloyd I'm Ready To Be Heartbroken
4. The Beta Band - Dry The Rain
5. Stereolab - Lo Boob Oscillator

Πιο σωστός τίτλος: πέντα για να ξυπνάς παρέα με αγαπημένα πρόσωπα, ότι ώρα να'ναι, κοιτάζοντας αυτή τη μοναδική καθαρότητα που έχουν τα πρόσωπα το πρωί και ακούγοντας την αστεία βραχνάδα της φωνής, ενώ έξω έχει ήλιο

πέντε για να ξυπνας;

2006-11-22T01:22:00.000+02:00

1. Smashing Pumpkins - To Sheila
2. Jack - The Emperor of new London
3. Death in Vegas - Dirge
4. Pulp - Mis-Shapes
5. Verve - Bittersweet Symphony (ειδικά αν το ακούς από ραδιόφωνο)

Πιο σωστός τίτλος: πέντε για να ξυπνάς μόνος, ό,τι ώρα να 'ναι, προσπαθώντας να ακούσεις για πρώτη φορά μέσα στη μέρα τη φωνή σου, ενώ έξω έχει ήλιο.

Cause you're the only song I want to hear

2006-11-16T15:32:00.000+02:00

3 of the shareholder

2006-11-13T02:19:00.000+02:00

A dance, a bid, a matinee
It's a faint, a brief, affinity
It's a touch, when it shouldn't be
But it's all right
And it's a step but you're too quick to fall
Now a crash but it's just physical
Not a point, 'cept it's natural
But it's all right

Υπάρχουν λοιπόν τρία είδη ανθρώπων. Αυτοί που από παλιά, από «πάντα», ήταν και θα είναι εκεί γύρω σου, αυτοί που ήταν εκεί αλλά τώρα δεν ξέρεις που είναι, και αυτοί που πάντα αναρωτιέσαι που ακριβώς είναι. Και για όλους υπάρχει κι ένα αλλά.

Οι πρώτοι είναι εκείνοι, οι παλιοί, οι γνωστοί. Και διαπιστώνεις ότι γνωρίζεις ακόμα όχι μόνο τη μορφή τους μα και τη μυρωδιά τους. Την αναγνωρίζεις όταν τους πλησιάζεις και ξέρεις πως είναι και που μπορεί να σε πάει. αλλά όλα τα υπόλοιπα δεν είναι όπως παλιά. Δε θέλεις να σε πάει πια. Και μάλλον δε θέλουν ούτε κι αυτοί.
Οι δεύτεροι είναι πιο πρόσφατοι. Αν το καλοσκεφτείς ίσως και πολύ πρόσφατοι. Και ήταν παντού. αλλά έχεις ξεχάσει ή αλλιώς διαγράψει τη μορφή τους και πραγματικά δε θυμάσαι πως ήταν η μυρωδιά τους. Δε θυμάσαι.
Οι τελευταίοι ήταν πάντα (ή σχεδόν πάντα) κάπου εκεί. αλλά δεν ήξερες ποτέ που ακριβώς. Άλλες φορές ένιωθες ότι είναι παντού και πάντα και άλλες ότι δεν είναι πουθενά και ποτέ. Το ίδιο και με τη μορφή τους. Πότε τη θυμόσουν, πότε όχι. Αποσπασματική. Όσο για τη μυρωδιά, αυτή δεν την έμαθες ποτέ.

Και τα τρία είδη όπως ξέρεις, αγαπούν τη μουσική. Κατά κάποιον τρόπο. Και όπως υποθέτεις (?!) κι εσένα. Κατά κάποιον τρόπο.
The making of a great compilation tape, like breaking up, is hard to do and takes ages longer than it might seem. There are a lot of rules. Anyway...
Οι πρώτοι κάνουν τον κόπο να σου γράψουν ένα compilation cd. αλλά είχε αρχικά γραφτεί για κάποιον άλλο-επι τη ευκαιρία το παίρνεις κι εσυ-. αλλά ο παραλήπτης δεν έχει παίξει ρόλο στη διαδικασία επιλογής των κομματιών.
Οι δεύτεροι δεν κάνουν τον κόπο να σου γράψουν ένα compilation cd. Σου δίνουν mp3 με τσουβάλια αφού είσαι πάντα κοντά τους. αλλά στην πραγματικότητα δεν το κάνουν γιατί δεν έχουν βρει τον τρόπο να σε κάνουν ευτυχισμένη/ο και ούτε θέλουν να τον ψάξουν. I've started to make a tape... in my head... for Laura. Full of stuff she likes. Full of stuff that make her happy. For the first time I can sort of see how that is done.
Οι τελευταίοι κάνουν συχνά τον κόπο να σου γράφουν compilation cds. Και είναι ένα κομμάτι απ’τον εαυτό τους που το δίνουν σε σένα. Μόνο. Και αυτό παίζει ρόλο στη διαδικασία επιλογής των κομματιών. αλλά ποτέ δε στο δίνουν χέρι με χέρι. Ποτέ δεν το ακούτε μαζί. Και πάντα προσπαθείς να φτιάξεις το παζλ τους ενώνοντας τα κομμάτια αυτά.

κοινό σημείο: The Decemberists - We both go down together

και μετα...τι;

5 για Κυριακή απόγευμα

2006-11-12T20:25:00.000+02:00

1. Josh Rouse - Flight attendant
2. Relevant Box - New Yugo
3. Devics - Just One Breath
4. A Girl Called Eddy - Tears All Over Town
5. Beth Orton - Stolen Car

σπίτι 3 προς σπίτι 4

2006-11-09T01:30:00.000+02:00

5 άλμπουμ για το πακετάρισμα και το ξεπακετάρισμα. Απο την Πάτρα στην Αθήνα. Ιδια πράγματα, διαφορετικός χώρος...Δεν επιλέχθηκαν με κάποιο σκοπό. Απλά αυτά "έτυχε" να ακούω

1. Stereolab - Margerine Eclipse
2.Nouvelle Vague - Nouvelle Vague
3.The Long Blondes - Someone To Take You Home
4. Broken Flowers OST
5. High Fidelity OST

destroy

2006-11-09T01:03:00.000+02:00

homesick

2006-11-03T16:46:00.000+02:00

τι θα γίνει τώρα; όλη τη μέρα μ' αυτό το σπίτι θα ασχολείσαι;

καιρός να πάρω το σχκέητ μου και να κατέβω στην Αθήνα..

βόλτα με το αυτοκίνητο.

2006-10-31T02:22:00.000+02:00

1. Portishead - Undenied
2. Massive Attack - Group Four
3. RZA - Samurai Showdown
4. dj Krush - Candle Chant
5. Tricky - Hell's 'round the Corner

ιδανικό για να παρατηρείς σταγόνες βροχής να ακολουθούν το μονοπάτι τους, και να ενώνονται με άλλες πάνω στο παράθυρο του αυτοκινήτου.
Αρκεί να μην είσαι ο οδηγός.

ENOIKIAZETAI pt2

2006-10-29T00:02:00.000+03:00

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ pt1

2006-10-28T23:58:00.000+03:00

The Death of a Party pt5

2006-10-28T23:05:00.000+03:00

The Death of a Party pt4- στιγμές

2006-10-28T22:58:00.000+03:00

1.Prive στριπτίζ (Dio)
2.Πολλαπλές ανώμαλες πτώσεις στην ποτοπίστα
3.Ο αποχαιρετισμός του Γιωργάκη- "Θέλω να χαιρετήσω το μωρό μου" (οπωσδήποτε!)
4. Συσσωμάτωμα Μαρίνα-κρεββάτι-πράγματα-.....
5.Χορευτικό Dresden Dolls-Girl Anachronism

compiled by Αμαλία, Λίλα, sub_lolita

The Death of a Party pt3- "αυτοί που..."

2006-10-28T22:56:00.000+03:00

1.Αυτός που δεν ήρθε (εσύ)
2. Αυτή που ξερνούσε (εγώ)
3.Αυτή που βυθίστηκε στον ύπνο (Μαρίνα)
4.Αυτή που δεν θυμόταν (Λίλα)
5.Αυτή που τα θυμόταν ολα (Αμαλία)

The Death of a Party pt2- πρόσωπα

2006-10-28T22:48:00.000+03:00

1. ΤΟ ΠΤΩΜΑ (Μαρίνα)
2.ΤΟ ΠΙΩΜΑ (Αγγελική-οικοδέσποινα)
3.STRIP BOY (Διονύσης)
4.ROCKY (Χρύσα)
5.Η ΝΗΦΑΛΙΑ (Αμαλία-αναπληρωματική οικοδέσποινα)

compiled by Αμαλία

The Death of a Party

2006-10-28T02:15:00.000+03:00

Θυμάμαι να το ακούω αυτό όταν έδινα πανελλήνιες για 2η φορά.

Και από τότε το θυμάμαι σαν τραγούδι φτιαγμένο για να πέφτουν οι τίτλοι τέλους.
Επιβλητικό, χάρη στα πλήκτρα, και πολύ εύκολο να σε παρασύρει με υποτονικούς ρυθμούς στο μέρος που καταλήγουν τα πεθαμένα πάρτυ.

Το σωστό είναι νομίζω, να το ακούει κανείς μία φορά. Μία φορά, για κάθε πάρτυ.

Καλή αρχή λοιπόν.

5 αγαπημένα της Πάτρας

2006-10-26T21:23:00.000+03:00

1. μπεκρή μεζέ, μανιταρόπιτα+σαλάτα του Chef στο Χασομέρι
2. βόλτα θεατράκι-κολυμβητήριο με μουσική ή χωρίς
3. συναυλίες αρχής+τέλους της χρονιάς στα γρασίδια του πανεπιστημίου
4. βράδυ τελευταίας αποκριάτικης κυριακής στα σκαλιά της Αγ. Νικολάου για κάψιμο του καρνάβαλου
5. μεσημεριανός καφές στην κουζίνα του si doux

5 τραγούδια που ποτέ δε θα ακούσω live

2006-10-26T21:15:00.000+03:00

1. Smashing Pumpkins - Tonight Tonight
2. The Smiths - There Is A Light That Never Goes Out
3. Cinerama - Let's Pretend
4. Pulp - Pink Glove
5. Στέρεο Νόβα - Ταξίδι Στη Γή

πέντε τραγούδια που ποτέ δε θα ακούσω live

2006-10-26T20:49:00.000+03:00

Με πόνο στη καρδιά..

1. Migala - Tiempos De Desastre
2. Stereolab - French Disco
3. Meanwhile Back in Communist Russia... - Acid Drops
4. James - Sometimes
5. Στέρεο Νόβα - Ένα Κλεμμένο Ποδήλατο

(Και ας σκεφτούμε θετικά για portishead και pulp..)

πέντε για τη Θεσσαλονίκη

2006-10-25T14:42:00.000+03:00

Πολύ δύσκολο αυτό το top5, στην αρχή δεν έβρισκα τίποτα και μετά δεν ήξερα τι να πρωτοβγάλω από τη λίστα. Όπως και να 'χει, αγαπητή sub_lolita, μετά από ενάμιση χρόνο, με λίγο "μπαγιάτικο" συναίσθημα, παραθέτω:

1. Ξύλινα Σπαθιά - Αρχίζω και Θυμάμαι (για Θεσ/κη μιλάμε..)
2. dj Shadow - Organ Donor (gesualdo)
3. Migala - Your Star, Strangled (κρύο, και για τσιγάρο στο μπαλκονάκι)
4. Radiohead - Idioteque (φαινόμενο radiohead, φάση B': ωριμότητα ή απομυθοποίηση;)
5. Camouflage - Love is a Shield (88μισό, Ιούνης, πρωί και ήλιος σε όλο το δωμάτιο. Και κατά ένα περίεργο τρόπο το ακούω κάθε φορά που επιστρέφω..)